เพ่ย์วั่งประคองสวี่ยางเดินผ่านระเบียงยาว เข้าไปในห้องรับแขกห้องหนึ่งทางฝั่งตะวันตกของบ้านเก่า
สวี่ยางไม่มีห้องส่วนตัวในบ้านเก่าหลังนี้
เพราะแม่ปัวไม่เคยมองเธอเป็นคนในครอบครัวเลย
เพ่ย์วั่งให้สวี่ยางนั่งลงที่ขอบเตียง แล้วสั่งให้คนใช้ไปเอากล่องยามา
คนใช้ย่อตัวลงตรงหน้าสวี่ยาง ก่อนช่วยถอดรองเท้ากับถุงเท้าให้เธออย่างระมัดระวัง
ข้อเท้าของสวี่ยางบวมขึ้นแล้ว ราวกับหมั่นโถวที่หมักจนฟูเกินไป ผิวด้านนอกมีสีแดงอมม่วง
คนใช้เอาผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งมาประคบอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ทายาสลายเลือดคั่งและพันผ้าก๊อซให้เธออย่างประณีต
“คุณชายเพ่ย์ ข้อเท้าของคุณผู้หญิงแพลงค่อนข้างหนัก ช่วงสองสามวันนี้ไม่ควรเดินไปไหน ควรพักผ่อนให้มากค่ะ”
คนใช้เก็บกล่องยาเรียบร้อยแล้วจึงกำชับอีกคำ
เพ่ย์วั่งพยักหน้า “รู้แล้ว เธอไปทำงานเถอะ”
คนใช้ถอยออกไป แล้วปิดประตูเบา ๆ
สวี่ยางก้มมองข้อเท้าที่พันผ้าไว้ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “เมื่อกี้…ขอบคุณนะ”
ถ้าเพ่ย์วั่งไม่ปรากฏตัวมาทันเวลา เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
“ไม่ต้องเกรงใจ” เพ่ย์วั่งพิงขอบหน้าต่าง มือทั้งสองล้วงกระเป๋า “แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงมาที่เรือนด้านหลังคนเดียว”
สวี่ยางเม้มปาก ไม่พูดอะไร
เพ่ย์วั่งเห็นท่าทางลังเลของเธอ ก็ไม่ได้ซักต่อ เพียงยักไหล่
“ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร เออ จริงสิ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างพี่ลูกพี่ลูกน้องของผมคนนั้นเป็นแฟนเขาเหรอ”
สวี่ยางพยักหน้า น้ำเสียงอู้อี้ “อืม เธอชื่อเสิ่นฮวา”