แย่งน้ำอาบจนบาดเจ็บกันทั้งคู่
นี่มันอะไรกันนักหนา!
หลิ่วอวี่อันถอนหายใจอย่างระอา พลางรวบรวมสติปิดบังบาดแผลของตน “พรุ่งนี้ พวกเจ้าผู้ใดจะออกรบ”
สวีมู่ก้าวออกมา “ท่านอาจารย์ ศิษย์ออกรบได้ เรื่องสำนักชิงก่างรังแกเกินไป แพ้แล้วยังจะเบี้ยวอีก”
หลิ่วอวี่อันว่า “สำนักนั้นมีพื้นฐานลุ่มลึก น่ากลัวว่าระดับพลังศิษย์จะทะลุขั้นอึ่งเอี๊ยบไปแล้ว…”
สวีมู่เม้มปาก “หากข้าไม่ออกรบ แล้วใครจะออกรบเล่า”
“เจ้าไม่ได้” หลิ่วอวี่อันขมวดคิ้ว “เจ้ารู้แต่การวางค่ายกล ตัวต่อตัวสู้ใครไม่ได้”
สวีมู่ไม่เชี่ยวชาญวิชากระบี่ดาบใดๆ รู้เพียงการวางค่ายกล
เขาไม่เหมาะกับการออกรบเลย
หลี่ชิงหนิงยืนขึ้นอย่างองอาจ “ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอออกรบ!”
หลี่ชิงเจิ้งเห็นพี่สาวเอ่ยแล้วจึงพูดตาม “ศิษย์ขอออกรบ”
สองพี่น้องตระกูลหลี่ล้วนเชี่ยวชาญวิชากระบี่ โดยเฉพาะหลี่ชิงเจิ้งผู้เป็นอัจฉริยบุคคลหายาก มีความสำเร็จอย่างยิ่งในวิถีกระบี่
อายุน้อยแต่บรรลุถึงขั้นกายเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่
หลิ่วอวี่อันไตร่ตรอง “ชิงเจิ้งขึ้นได้ แต่ชิงหนิง เจ้าป้องกันตัวสู้เขาไม่ได้ หากเจ้าขึ้นสนาม… ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะบาดเจ็บ”
หลี่ชิงหนิงขมวดคิ้ว “ท่านอาจารย์ดูถูกข้าได้อย่างไร”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น… เพียงแต่ฝ่ายตรงข้ามมีพลังแข็งแกร่ง ข้าหวังให้พวกเจ้าปลอดภัยมากกว่า”
“ที่ข้าบังอาจออกรบ ย่อมต้องมีจิตใจพร้อม” หลี่ชิงหนิงรวบรวมความกล้า “ท่านอาจารย์ ให้โอกาสข้าเถิด หากข้าไม่ออกรบ ก็ไม่มีผู้ใดออกรบได้แล้ว!”
ในสำนักมีศิษย์ทั้งสิ้นห้าคน สวีมู่ไม่เหมาะกับการต่อสู้ตัวต่อตัว ตัดออกทันที