"อะไรนะ?" มั่วชิงขุยได้ยินก็ตกใจ แทบจะโยนถุงมืออุ่นในมือทิ้ง
นางลุกขึ้นทันใด "นี่มันเรื่องอะไรกัน? เป็นยาพิษอะไร?"
หลินอันใช้คีมเขี่ยถ่านเบา ๆ ปลายนิ้วแตะผงละเอียดเล็กน้อย ยกขึ้นดมใกล้ปลายจมูก แล้วใช้ผ้าไหมขาวผืนหนึ่งเช็ดเบา ๆ บนผิวถ่าน ผ้าพลันปรากฏรอยผงสีเขียวจาง ๆ
"นี่คือพิษหินตานชิง หินตานชิงเป็นพิษจากแร่ชนิดหนึ่ง ฝังลึกใต้ดินมานานปี น้อยคนจะรู้จัก"
"เมื่อบดเป็นผงละเอียดผสมกับขี้เถ้าถ่านแล้วทาลงบนผิวก้อนถ่าน จากนั้นปิดทับด้วยน้ำมัน ในยามปกติจะไม่แสดงสิ่งผิดปกติ แต่เมื่อใดที่ติดไฟ พิษก็จะระเหยออกมากับควันไฟ ไร้สีไร้กลิ่น หากไม่ใช่เพราะตรวจสอบอย่างละเอียด ย่อมไม่มีทางสังเกตพบ"
หลินอันเงยหน้า ดวงตาเย็นเยียบ "พิษนี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว กระทั่งกลิ่นก็สังเกตได้ยากยิ่ง"
"หากมิใช่เพราะเหนียงเหนียงระแวดระวังไว้แต่แรก ให้กระหม่อมตรวจตราสิ่งของทั้งหมดในห้องอย่างละเอียด เกรงว่า..."
เขาไม่เอ่ยต่อ สีหน้ากลับหนักอึ้งอย่างยิ่ง
มั่วชิงขุยจ้องมองกองไฟตรงหน้า ในดวงตาพลุ่งพล่านด้วยความเยือกเย็นยากจะเอ่ยเป็นคำ
นางกำผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
มั่วชิงขุยในยามนี้มิอาจห้ามความหวาดหวั่นภายหลังได้
หากนางมิได้ระวังตัวไว้ก่อน เสียนเฟยผู้นี้ย่อมปลิดชีพนางอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง!
เมิ่งเอ๋อร์ในยามนี้ก็ตื่นตระหนก "เหนียงเหนียง บัดนี้จะทำอย่างไรดี?"