"ฮูหยิน" สีหน้าหลี่เฟิงยากลำบาก เสียงแฝงความสั่นพร่า "ท่านให้เงินต้นสามพันตำลึง บัดนี้ในบัญชีมีสามพันห้าร้อยตำลึง..."
"หาเงินได้เพียงห้าร้อยตำลึง?!" ฮูหยินโหวอุทานขึ้นมา สีหน้ายินดีพลันแข็งค้าง
ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "เหตุใดจึงได้กำไรเพียงน้อยนิด?"
หลี่เฟิงก้มหน้ามิกล้าสบตานาง ระมัดระวังอธิบาย
"ปีนี้การขนส่งสินค้าทางทะเลย่ำแย่ยิ่งนัก ระหว่างทางเราเจอพายุใหญ่หลายครั้ง จำต้องเบี่ยงเปลี่ยนเส้นทางชั่วคราว ทำให้เดินทางล่าช้า กว่าจะถึงท่าเรือ สินค้าที่ตระเตรียมไว้เพื่อแลกซื้อก็ถูกคณะพ่อค้าอื่นกว้านซื้อไปหมดแล้ว เราจึงต้องลดเกณฑ์ลงมาหาสิ่งรองลงมา กำไรย่อมน้อยลงเป็นธรรมดา..."
สีหน้าฮูหยินโหวยิ่งเห็นยิ่งน่ามองไม่ได้ โกรธจนตัวสั่น
นางเดิมมั่นอกมั่นใจนักที่เลือกหลี่เฟิง คิดว่าผู้นี้สุขุมน่าเชื่อถือ ต้องทำกำไรได้ไม่น้อย
สุดท้ายยุ่งวุ่นวายหลายเดือน กลับได้กำไรเพียงห้าร้อยตำลึง?!
ช่างน่าโมโหจนแทบกระอัก!
ทันใดนั้น "หัวหน้ากองหยาง" เสียงฉินจิ่วเวยเรียกเบาๆ
มิทันนางเอ่ยมากความ หยางฉุนซิงก็เข้าใจทันที ประคองส่งบัญชีด้วยสองมือ
"คุณชายสะใภ้น้อย นี่คือสมุดบัญชีการเดินเรือครั้งนี้ เงินต้นสี่พันตำลึง สินค้าที่ขนกลับมาขายได้ทั้งหมดห้าหมื่นตำลึง สิ่งของในห้องนี้ล้วนเป็นของเพิ่มเติม"
เสียงพูดสิ้นลง ห้องโถงพลันเงียบสงัดดั่งป่าช้า