มองนางในสภาพเช่นนี้ ความรู้สึกผิดในใจเกาเสี่ยนก็ยิ่งทวีรุนแรงขึ้น
เขาลุกขึ้นสาวเท้าเร็วไปตรงหน้านาง ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ พลางถามว่า “บนนี้... เหตุใดจึงมีโลหิต”
มั่วชิงขุยมิได้กล่าววาจา เพียงเงียบเชิดยกมือขึ้น
เกาเสี่ยนหลุบตาลง สายตาแข็งค้างในทันใด
เห็นเพียงปลายนิ้วของมั่วชิงขุย เต็มไปด้วยรอยเข็มหนาแน่น
รอยเข็มเหล่านั้นล้วนแดงบวม ดูแล้วน่าตกใจยิ่ง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เกาเสี่ยนกล่าวเสียงร้อนรน คว้ามือนางมาอย่างรวดเร็ว
แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องบาดแผลเหล่านั้น เกรงว่าจะทำให้นางเจ็บ
สายตาที่มองปลายนิ้วนางเต็มไปด้วยความอาวรณ์
มั่วชิงขุยก้มหน้า น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงริ้นไต่ “หม่อมฉันทราบดี ครั้งก่อนเป็นหม่อมฉันที่กระทำผิด ทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย ฉะนั้นสองวันมานี้จึงฝึกเย็บปักอยู่ตลอด...”
“รอยเข็มเหล่านี้ ล้วนถูกทิ่มตำขณะหัดเย็บ”
เกาเสี่ยนสะเทือนใจ มือที่กุมมือนางสั่นสะท้านเล็กน้อย
เขาไม่เคยคิดว่า มั่วชิงขุยจะทำเพื่อตนถึงเพียงนี้...
นางคือสตรีที่พิเศษที่สุดที่เขาเคยพบ
นางมีพรสวรรค์ มีชีวิตชีวาและอิสระอย่างที่สตรีในวังหลังไม่มี เป็นดั่งบุปผาต้อนฤดูใบไม้ผลิที่งามสะพรั่งที่สุดในวันวสันต์ ทุกกลีบดอกล้วนเบ่งบาน
นางไม่เคยก้มหัวอ่อนข้อ ตลอดกาลเชิดคอ ไม่ยอมก้มศีรษะ
แต่ครั้งนี้ นางกลับตั้งใจถึงเพียงนี้ ทรมานตนเองเช่นนี้...
ปลายนิ้วเขาลูบคลำฝ่ามือนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาวรณ์ “เจ้าโง่เสียจริง”