ฉินจิ่วเวยมิได้สังเกตเห็นแววตาของเซี่ยเยี่ยนหลี่ แต่นางกำลังพิจารณาเสื้อเกราะโซ่ตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน
ชายกำยำที่อยู่ด้านข้างเวลานี้กล่าวอธิบายขึ้นว่า “ขอบเสื้อเกราะโซ่นี้เดินหนังอย่างประณีต เมื่อสวมใส่แล้วนอกจากจะยังคงป้องกันได้ดุจเดิม ยังสวมสบายกว่าเสื้อเกราะโซ่แบบเก่ามากนัก”
ฉินจิ่วเวยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เสื้อเกราะโซ่ตัวนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ
ยามต้องเผชิญเรื่องใหญ่ นางมักเตรียมการไว้สองทางเสมอ
ชาตินี้เซี่ยเยี่ยนหลี่ติดตามนางกลับไปเยี่ยมบ้าน แต่ไม่ได้ไปอำเภอเมิ่ง แขนจึงมิได้รับบาดเจ็บ
อย่างน้อยที่สุดก็จะไม่พิการเพราะตอบสนองไม่ทันในคราวถูกลอบสังหาร
ทว่าฉินจิ่วเวยก็ยังมิวางใจ เซี่ยเยี่ยนหลี่จะต้องไม่มีอันเป็นไปแม้แต่น้อย!
ดังนั้นหลังจากนางแต่งเข้ามา ก็ลอบเสาะหาแหล่งที่สามารถทำเสื้อเกราะโซ่มาโดยตลอด
บัดนี้ในที่สุดก็สำเร็จ! ยามนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายคือโน้มน้าวเซี่ยเยี่ยนหลี่!
ฉินจิ่วเวยบีบฝ่ามือตนเองอย่างแรง รอบดวงตาพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที
นางหันสายตามองเซี่ยเยี่ยนหลี่ น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยว่า “ท่านสวามี เมื่อหลายคืนก่อนข้าฝันร้าย ฝันว่าท่านจะถูกลอบสังหารในงานเลี้ยงครั้งนี้ บาดเจ็บที่ขาขวา กลายเป็นง่อยเปลี้ยนับแต่นั้น…”
“ดังนั้นข้าตื่นขึ้นมาก็รีบให้คนมาจัดทำเสื้อเกราะโซ่ ให้สวามีสวมใส่ป้องกันตัว”
“เพราะความฝันนี้เช่นกันหรือ เจ้าจึงไม่อยากให้ข้าไปงานเลี้ยงของฉีอ๋อง?” เซี่ยเยี่ยนหลี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้ฉินจิ่วเวยเป็นผู้รอบรู้เฉลียวฉลาดตลอดมา แต่กลับมีท่าทีประหลาดเช่นนี้ในเรื่องดังกล่าว