สีหน้าของเกาเสี่ยนพลันแข็งค้าง เขาตระหนักว่าตนเองหลุดปากพูดผิดไป
เขาอ้าปากหมายจะอธิบาย "ชิงขุย… ไม่ใช่ ไม่มีนาง เจ้าเมื่อครู่ฟังผิดไป"
"เจ้าหลอกข้า! เมื่อครู่เจ้าก็หลุดปากพูดออกมาชัดเจน!" มั่วชิงขุยเบิกตาโตทันใด รุกเร้าไม่ยอมลดละ
เกาเสี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น "ชิงขุย…"
เขาก้าวเข้าไปหมายจะอธิบายกับนาง แต่นางกลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
"เจ้าบอกมา นางนั้นคือผู้ใด! รีบบอกมา!"
เสียงของมั่วชิงขุยอดไม่อยู่ที่จะดังขึ้นอีกหลายส่วน เกรี้ยวกราดสุดขีด
นางรับไม่ได้แม้สักนิดที่เกาเสี่ยนจะทรยศ นั่นทำให้นางทุกข์ทรมานยิ่งกว่าฆ่านางเสียอีก
เกาเสี่ยนมองดูท่าทีของนาง เม้มริมฝีปากแล้วบีบถ้อยคำออกมาไม่กี่คำ
"คือฉินฉางไจ้ นางก็ส่งมาให้ข้าเช่นกัน แต่ข้าไม่รับ"
โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่อาจเอ่ยนามของฉินจิ่วเวยได้ นั่นจะนำความเดือดร้อนมาสู่นาง
ฉินฉางไจ้?
มั่วชิงขุยหรี่ตาลง พลันนึกขึ้นได้
หญิงต่ำช้าที่ออกมาเต้นรำต่อหน้าธารกำนัลเมื่อคราก่อน หมายยั่วยวนเกาเสี่ยนนั่นเอง!
ดีนัก ถูกลดขั้นตำแหน่ง ถูกกักบริเวณในตำหนักแล้วยังไม่รู้จักสำรวมอีก!