ฉินจิ่วเวยอดไม่ได้ที่จะเอ็ดเขาเสียงเบา “เมื่อคืนก็เพิ่งมีไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าก็บอกแล้ว” เซี่ยเยี่ยนหลี่เอ่ยเสียงต่ำ “นั่นมันเมื่อคืน”
เขาหยุดชะงักเล็กน้อย “ทำไม หรือเพราะตรงนั้นยังเจ็บอยู่?”
เมื่อคืนเขาเกรงจะทำให้นางบาดเจ็บ หลังจากเสร็จกิจยังทายาแผลให้ด้วย
ยานี้เป็นยาที่เขาตามหาให้นางโดยเฉพาะ เป็นยาชั้นเลิศที่สุด ตามเหตุผลแล้วหลังจากใช้แล้วคงไม่เจ็บอีก
ฉินจิ่วเวยเมื่อคืนสุดท้ายทั้งตัวงุนงง เอียงศีรษะก็หลับไป
ที่ไหนจะรู้เรื่องทายาอะไรนั่น
ยามนี้คิดว่าตนเองหาโอกาสได้ จึงรีบผงกศีรษะ “เจ็บ ยังเจ็บมาก”
นางจงใจทำเสียงอ่อนหวาน ทำเอาผู้คนรู้สึกว่านางน่าสงสารจับใจ
เซี่ยเยี่ยนหลี่ก็ไม่เปิดโปงนาง เพียงแต่ยกมุมปาก อุ้มนางขึ้นในท่าแนวนอน ก้าวเท้าเดินไปทางแท่นเตียง
“ท่านทำอะไร?” ฉินจิ่วเวยอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานเสียงเล็ก
เซี่ยเยี่ยนหลี่กระซิบข้างหูนาง “บอกว่าเจ็บมิใช่รึ? ข้าจะตรวจดูให้”
ฉินจิ่วเวยถูกวางลงบนเตียง เซี่ยเยี่ยนหลี่ก็กดทับลงมาทันที
พลางจูบพลางเริ่มแก้สายคาดเสื้อของนาง
ฉินจิ่วเวยเพิ่งจะได้สติ เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอก้มมอง ก็พบว่าเสื้อผ้าตนเองถูกถอดออกหมดโดยไม่รู้ตัว
นางหน้าแดง กำลังจะอ้าปากพูด เซี่ยเยี่ยนหลี่ก็จูบลงมา
กลืนกินคำพูดที่เหลือของนางลงคอจนหมด
ฉินจิ่วเวยค่อย ๆ หยุดดิ้นรน
เรื่องนี้แม้จะเหนื่อยไปหน่อย แต่สุดท้ายก็สบาย…
แท่นเตียงเริ่มสั่นไหว แว่วเสียงครางแผ่วเบาเป็นระยะ และเสียงปลอบโยนของบุรุษ