เขาส่ายศีรษะเล็กน้อย ดึงความคิดกลับสู่เรื่องของฉีอ๋องอีกครา
เกาเสี่ยนถอนหายใจแผ่วเบา "ครานี้เสด็จอาทำให้เจิ้นผิดหวังยิ่งนัก"
ในใจเขาอดมิได้ที่จะรู้สึกห่อเหี่ยว หรือว่าเกิดในราชตระกูลก็ต้องไร้วาสนาได้ลิ้มรสความผูกพันในครอบครัวแล้วหรือ
เกาเสี่ยนหวนคิดถึงชิงขุยขึ้นมาในสมอง ชิงขุยของเขานั้นต่างจากผู้คนทั้งปวง
นางคือสตรีที่ใสบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอ
ไม่มีวันเป็นเช่นฉีอ๋อง ที่เพื่อผลประโยชน์ก็ละทิ้งสายเลือดได้
"เฉินเฟยอยู่ที่ใดเวลานี้" เกาเสี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
หลี่กงกงทูลตอบพลัน "หนีฮองเฮาเสด็จไปร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วงที่องค์หญิงใหญ่ทรงจัดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"
ฝ่าบาทโปรดปรานเฉินเฟยลึกซึ้งถึงทรวง มักจะตรัสถามถึงความเคลื่อนไหวของนางอยู่เนือง ๆ
ดังนั้นทุกการไปมาของเฉินเฟย พวกเขาจึงเฝ้าจับตาดูทุกขณะ
เกาเสี่ยนทรงผงกพระพักตร์ "งานเลี้ยงที่พี่สาวเจิ้นจัดขึ้น เช่นนั้นเจิ้นย่อมต้องไปดูสักหน่อย"
พระองค์เบนพระเนตรไปยังเซี่ยเยี่ยนหลี่ที่อยู่ตรงหน้า "เยี่ยนหลี่ เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่"
เซี่ยเยี่ยนหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาดำล้ำลึก
งานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วง… ดูเหมือนฉินจิ่วเวยจะไปร่วมงานนี้ด้วย
เขาพยักหน้า "กระหม่อมตามเสด็จฝ่าบาท"
เขาค่อนข้างวางใจนางไม่ลง พอดีจะได้ไปดูสักหน่อย
อุทยานหลวง
หลังถูกเสียนเฟยตวาด ฉินเล่ออันก็ไม่กล้าบังอาจอีกต่อไป หลบอยู่หลังเสียนเฟย ไร้แม้ถ้อยคำ
ชิวเยวี่ยหลีปรายตามองฉินเล่ออันที่ตัวสั่นเทา นึกรังเกียจในใจ