หลินอันโหวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบลุกจากเก้าอี้ทันที
พระราชโองการ? เหตุใดจึงมีพระราชโองการ?
ขันทีชราเดินอาด ๆ เข้ามาในเรือนใหญ่ หลินอันโหวจำได้ว่าเขาคือหลี่กงกงคนสนิทของฮ่องเต้
หลี่กงกงคลี่ม้วนพระราชโองการสีเหลืองอร่าม
“โดยอาญัติแห่งสวรรค์ จักรพรรดิมีราชโองการว่า หลินอันโหวอาจหาญกระทำการป่าเถื่อน รังแกเข่นฆ่าราษฎร โทษหนักอภัยมิได้ ความชั่วร้ายนี้สวรรค์มิอาจยอมรับ กฎหมายมิอาจให้อภัย มีราชโองการให้ปลดหลินอันโหวจากตำแหน่งบัดนี้ เนรเทศออกจากเมืองหลวงไปเมืองอูโจว มิอนุญาตให้หวนคืนอีกชั่วนิรันดร์”
หลินอันโหวคุกเข่าอยู่บนพื้น เมื่อได้ยินพระราชโองการ รู้สึกดุจฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม
แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว สีหน้าซีดขาวลงในพริบตา
ปลดจากตำแหน่ง! เนรเทศออกจากเมืองหลวง! ไปเมืองอูโจว!
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เซี่ยเยี่ยนหลี่เคยให้สัญญาเขาไว้ไม่ใช่หรือ ว่าเพียงให้หยวนเอ๋อร์ออกจากสำนักศึกษาอู๋ถง ก็จะยอมปล่อยเขาไป
แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
ร่างของหลินอันโหวสั่นเทาเล็กน้อย ในใจพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง
เป็นฝีมือเซี่ยเยี่ยนหลี่! เขาหลอกข้า! เขาหลอกข้า!
แต่ตอนนี้หลินอันโหวไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสลด มือที่สั่นเทากุมแขนเสื้อของหลี่กงกงไว้แน่น น้ำเสียงร้อนรนและวิงวอน
“หลี่กงกง ขอท่านได้โปรดกรุณาช่วยเหลือ ให้ข้าได้เฝ้าฮ่องเต้สักครั้ง ข้าเป็นหลานของไทเฮา เป็นพระญาติลูกผู้พี่ของฮ่องเต้นะขอรับ เพียงข้าเข้าเฝ้าเพื่อรับโทษ ฮ่องเต้จะต้องทรงเมตตาอย่างแน่นอน”
ท่วงท่าของเขาอ่อนน้อมถึงที่สุด “หลี่กงกง ท่านเฝ้าดูฮ่องเต้ทรงเติบใหญ่ ย่อมเข้าใจพระทัยฮ่องเต้ดีที่สุด ขอท่านช่วยข้าครั้งนี้ เพียงให้ข้าได้เฝ้าฮ่องเต้ หลินอันโหวผู้นี้จักซาบซึ้งในพระคุณ ไม่มีวันลืมเลือน”