/>Gต่อมา เซี่ยเยี่ยนหลี่ก็เล่าสิ่งที่เกาเสี่ยนบอกเขา ให้ฉินจิ่วเวยฟัง
นางฟังจบ ก็นิ่งไปนาน
สุดท้ายเอ่ยเพียงว่า “เช่นนี้ก็ดี”
เกาเสี่ยนผู้นั้น… ใจเด็ดขาดไม่พอ กลับมีเมตตากรุณามากเกิน
หากเขาคิดได้ก็เป็นเรื่องดีที่สุด
แต่เกรงว่า เขาจะคิดไม่ตก
วังหลวง
“ฝ่าบาททรงเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้วหรือ”
ไทเฮาทอดพระเนตรเกาเสี่ยนที่เมามายอยู่เบื้องหน้า พระขนวดคิ้วมุ่น
หลี่กงกงโค้งเอวอย่างระมัดระวัง ค้อมกายตอบ “กราบทูลไทเฮา นับตั้งแต่วันที่ท่านซื่อจื่อเข้าวัง ฝ่าบาทก็ทรงเป็นเช่นนี้…”
บนเตียงนุ่ม เกาเสี่ยนนั่งหมดสภาพ ถ้วยสุราในมือร่วงหล่นไปบนพื้นตั้งนานแล้ว หนังพระเนตรปิดปรือ ลมหายใจอบอวลด้วยกลิ่นสุรากล้า
ไม่มีท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขามดังเช่นวันก่อนหลงเหลืออยู่เลย
“มิบังควรยิ่ง!”
ไทเฮาทรงพระเนตรเยียบเย็น ยื่นพระหัตถ์คว้าถ้วยชาที่เย็นชืดอยู่บนโต๊ะ แล้วสาดใส่พระพักตร์เกาเสี่ยนโดยไม่ตรัสอะไร
น้ำชาสาดลงเต็มพระพักตร์ เกาเสี่ยนสะดุ้งโหยง
แววตาที่พร่ามัวพลันแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย
พระองค์ทรงยกพระหัตถ์เช็ดพระพักตร์ ดวงพระเนตรฉายแววงุนงงและเลื่อนลอย
จากนั้นก็สบเข้ากับพระเนตรอันเคร่งขรึมของไทเฮาพอดี