เรือนชิงหลาน
สายตาเย็นเยียบของเซี่ยเยี่ยนหลี่จับนิ่งอยู่บนร่างเจียงฉือร่างครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ ฉินจิ่วเวย
เจียงฉือร่างเลิกคิ้วอย่างไม่ยี่หระ
เมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ก็รับชาจากมือสาวใช้มาจิบเบา ๆ อึกหนึ่ง
"ท่านพี่เจียงบัดนี้มีตำแหน่งทางราชการหรือไม่" เซี่ยเยี่ยนหลี่ถามเสียงเย็น
ได้ยินดังนั้น ฉินจิ่วเวยก็หันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ
เหตุใดจู่ ๆ เซี่ยเยี่ยนหลี่ถึงได้ใส่ใจผู้อื่นถึงเพียงนี้
"เรียนท่านซื่อจื่อเซี่ย ข้าบัดนี้เป็นจวี่เหริน เข้าเมืองหลวงครานี้ก็เพื่อสอบชุนเหวยในปีหน้าน่ะ" เจียงฉือร่างตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฉินจิ่วเวยพยักหน้า ลอบคิดในใจ
ชาติก่อน ในการสอบชุนเหวยปีหน้า ท่านพี่สอบได้ตำแหน่งทันฮวา
เพียงแต่ภายหลังท่านพี่ก็ถูกเรื่องของท่านลุงพัวพัน ตั้งแต่อายุยังน้อยก็จากไปอย่างคับแค้น...
ฉินจิ่วเวยส่ายหน้าปลง ๆ ดึงความคิดกลับมา
ชาตินี้ ไม่ว่าท่านลุงหรือท่านพี่ นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดเป็นอันตรายเด็ดขาด
นางเงยหน้ามองเจียงฉือร่าง ยิ้มบาง ๆ "ท่านพี่โปรดวางใจ การสอบชุนเหวยปีหน้าท่านต้องสอบได้อย่างแน่นอน"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็เย็นชาลงหลายส่วนในทันใด
นางเชื่อมั่นในตัวท่านพี่ผู้นั้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เจียงฉือร่างได้ยินดังนั้น สีหน้าก็อ่อนโยนขึ้นอีก แววตาโค้งยิ้ม "ก็ขอยืมคำมงคลของน้องหญิงด้วยแล้วกัน"
พลันนึกสิ่งใดขึ้นได้ เขาจึงเอ่ยว่า "ยามเด็ก น้องหญิงเองก็เป็นเช่นนี้ ทุกครั้งที่พบหน้าก็กล่าวชมว่าข้าอ่านหนังสือดี"