เพียงเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีม่วงเข้มเอนกายพิงราวระเบียงศาลาริมน้ำ
ปกเสื้อและปลายแขนเสื้อปักลายเมฆงดงามด้วยดิ้นเงิน ยามต้องแสงตะวันลายเมฆพลันแวบวาบราวกับมีชีวิต
หน้ากากครึ่งหน้าปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เผยเพียงคางราวแกะสลักและดวงตาหงส์คมล้ำลึกดุดัน
มือข้างหนึ่งวางพาดข้างกายอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวยาวข้อชัดเจนเคาะราวระเบียงเป็นจังหวะ
แม้เขาสวมหน้ากาก แต่ฉินจิ่วเวยมองเพียงแวบเดียวก็จำได้ทันที
ผู้นั้นคือเกาเสี่ยน ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน…
บุรุษที่อยู่ร่วมกับนางในชาติก่อนถึงสิบปี สุดท้ายประทานสุราพิษปลิดชีพนาง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง เกาเสี่ยนเหลือบตามองเล็กน้อย ดวงตาหงส์เย็นเยียบกวาดมามองนางอย่างไร้อารมณ์
ฉินจิ่วเวยเม้มริมฝีปากบาง ฝืนตั้งสติไม่ให้เผยพิรุธ
เกาเสี่ยนปลอมตัวมาในชุดสามัญชน ทั้งยังสวมหน้ากากบังหน้าเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ใครจำได้
นางก็เพียงแสร้งทำเป็นจำไม่ได้ แสร้งทำเป็นไม่รู้จัก…
ฉินจิ่วเวยเบือนหน้าหนี หลบสายตาเกาเสี่ยน เตรียมจะพาเซี่ยจิงชุนไปหาที่ดื่มชาหลบเลี่ยง
ทว่าเสียงสาวใช้พลันดังขึ้นข้างหลังนาง ทำให้นางต้องหยุดชะงักอยู่กับที่
"ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อเชิญให้คุณนายไปพบเจ้าค่ะ"
แผ่นหลังฉินจิ่วเวยแข็งทื่อในพริบตา นางเพิ่งสังเกตว่าเซี่ยเยี่ยนหลี่และฉีอ๋องยืนอยู่ข้างเกาเสี่ยน
เซี่ยเยี่ยนหลี่สวมเสื้อคลุมนอกสีเขียวไผ่ หว่างคิ้วแววตาเยือกเย็นห่างเหิน ร่างสูงสง่างามดุจหิมะบนยอดผาสูงเกินเอื้อม ยืนเคียงข้างฉีอ๋องยิ่งขับเน้นให้ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด ดุจหยกสลัก
มุมปากฉินจิ่วเวยยกขึ้นเล็กน้อย เรื่องราวในชาติก่อนล้วนเป็นเพียงความหลังที่ผ่านเลย
ผู้นี้ต่างหาก คือสวามีของนางในตอนนี้