ป้ามอมตรงเข้าไปควบคุมตัวหลิงจู๋ไว้
หลิงจู๋หน้าผากชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบ อ้าปากคล้ายจะเอ่ยสิ่งใด
เสี่ยวเหอชิงดึงผ้าหยาบที่ปิดอ่างทองแดงออก
พลันร้องลั่น “อ๊า!!”
ฉินจิ่วเวยเบิกตากว้าง ลุกพรวดจากเก้าอี้
“เลือด เหตุใดจึงมีเลือด”
ก้นอ่างทองแดงนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด
ตัดกับแสงตะวันราวกับแทงตา
ฉินจิ่วเวยหน้าถมึงทึง “นี่เลือดผู้ใด”
หลิงจู๋เม้มปากแน่น “นี่... เลือดของคุณชายชุน”
“เลือดของชุนเกอร์ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ได้รับบาดเจ็บตอนฝึกยุทธวานนี้หรือ” ฉินจิ่วเวยร้อนรนขึ้นมา
หลิงจู๋ส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา “ฮูหยินน้อยเจ้าขา เมื่อครึ่งปีก่อน คุณชายชุนถูกแมลงพิษกัดครั้งหนึ่ง...”
“ซื่อจื่อเชิญหมอเทวดาจากในเมืองหลวงมา หมอเทวดาจากไปกล่าวว่า พิษของคุณชายชุนไม่ถึงชีวิต เพียงแต่กำเริบคราใดจะเจ็บปวดทนแทบขาดใจ และไม่มีทางรักษา”
ฉินจิ่วเวยขมวดคิ้ว “แล้วเลือดนี้มาได้อย่างไร”
หลิงจู๋หลุบตา “เมื่อพิษกำเริบ คุณชายชุนเจ็บปวดเหลือทน พบว่ากรีดปากแผลให้เลือดไหลออก จะช่วยบรรเทาลงได้บ้าง”