เขาพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัวว่า “ได้ ข้าจะไปส่งเจ้าถึงเรือนบิดา”
“จริงหรือ?” ดวงตาคู่งามของฉินจิ่วเวยเปล่งประกาย คิ้วโก่งโค้งรับกัน “ขอบพระคุณท่านสวามี”
รอยยิ้มของนางงดงามยิ่งนัก ใบหน้างามต้องแสงเทียนยิ่งเพิ่มเสน่ห์ดึงดูด ชวนให้ผู้คนพากันตะลึง
เซี่ยเยี่ยนหลี่อดมิได้ที่คิดในใจ
หากฉินจิ่วเวยจะหยาบคายกว่านี้ ชั่วร้ายกว่านี้ เลวกว่านี้สักหน่อย
พรุ่งนี้เขาก็จะไปจัดการราชกิจโดยไร้กังวล ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยในใจ
แต่นางกลับอ่อนโยน มีคุณธรรม และน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้
จะให้เขาปฏิเสธได้อย่างไร...
เซี่ยเยี่ยนหลี่ถอนหายใจอย่างจนใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาผลัดราชกิจเพื่อไปทำอย่างอื่น
กลับเป็นเพราะสตรีผู้หนึ่ง?
จวนสกุลฉิน
หลี่ซื่อขมวดคิ้ว เอ่ยถามว่า “พรุ่งนี้ซื่อจื่อจะมา ห้องของฉินจิ่วเวยควรจะจัดตกแต่งใหม่หรือไม่”
ฉินจิ่วเวยในจวนสกุลฉินไม่ได้รับความสำคัญ ในห้องโดยธรรมชาติก็ไม่มีของประดับให้ดูมากนัก
ทั้งห้องว่างเปล่า
บิดาฉินเหลือบมองนาง “เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอันใด? ท่านซื่อจื่อคงจะนั่งดื่มชาครู่หนึ่งก็กลับแล้ว จะไปยังห้องของฉินจิ่วเวยได้อย่างไร”
หลี่ซื่อรีบตอบรับ “นายท่านพูดถูกต้องยิ่งนัก เช่นนั้นข้าจะให้ยายจางพรุ่งนี้ไปซื้อกับข้าวดี ๆ มาเพิ่มขึ้น รับรองท่านซื่อจื่ออย่างดี”
เซี่ยเยี่ยนหลี่นับว่าเป็นขุนนางคนสำคัญแห่งราชสำนัก เข้าออกสภาชั้นใน เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้