แต่เพียงชะงักไปชั่วขณะ เกาเสี่ยนก็กลับมาสานต่อการกระทำในมือเช่นเดิม
หลี่กงกงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างระมัดระวัง
ชั่วขณะนั้นไม่อาจคาดเดาความคิดของเขาได้เลย
“ฝ่าบาท” หลี่กงกงเอ่ยเรียกอย่างระวังตัว “ได้ยินจากหมอหลวงว่า ครั้งนี้เฉินเฟยเหนียงเหนียงประชวรดูเหมือนจะหนักหนา เราไป… หรือไม่”
“ไม่ไป” เกาเสี่ยนตัดบทเขาแล้วกล่าวตรงๆ
เพิ่งทะเลาะกันเมื่อเช้า พอตกบ่ายก็ล้มป่วย
เรื่องบังเอิญเช่นนี้ในโลกหาได้มากมายนัก
แม้จะป่วยจริง เขาก็ไม่อยากไปดู
แต่เดิม เขาตัดสินใจจะปล่อยวางฉินจิ่วเวยแล้ว ทว่ามั่วชิงขุยกลับทำให้เขาผิดหวังอย่างยิ่ง
เสื้อคลุมตัวนอกของเซี่ยเยี่ยนหลี่ แค่มองก็รู้ว่า หากไม่ใช้เวลาห้าหกวันอย่างพิถีพิถัน ก็ทำออกมาไม่ได้
แต่สิ่งที่มั่วชิงขุยมอบให้เขา กลับใช้เวลาเพียงวันเดียว
ล้วนเป็นเพียงการทำส่งๆ ไปวันๆ! นางไม่ใส่ใจเขาเลยสักนิด!
เขาตามใจนางถึงเพียงนั้น นางกลับทะนงตนว่านางเป็นที่โปรดปราน!
เกาเสี่ยนขว้างพู่กันลงบนโต๊ะอย่างแรง สายตาเย็นชาจ้องมองหลี่กงกง “ต่อไปห้ามเอาเรื่องของเฉินเฟยมารบกวนข้าได้อีก!”
“บ่าวรู้ผิดแล้ว บ่าวรู้ผิดแล้ว” หลี่กงกงรีบคุกเข่าโขกศีรษะ “ไม่กล้าอีกแล้ว”