ฉินจิ่วเวยและเซี่ยเยี่ยนหลี่กินเสร็จแล้ว นำอาหารที่ห่อกลับมาด้วย นั่งรถม้ากลับจวน
ยามนี้เด็กทั้งสามในจวนล้วนใช้มื้อค่ำแล้ว นั่งรออยู่ที่เรือนชิงหลานอย่างเรียบร้อย
ยามเย็น พวกเขาได้รับข่าวจากผู้ติดตามว่า บิดามารดาคืนนี้ไม่กลับมาใช้มื้อค่ำ
เด็กทั้งสามจึงมีเซี่ยจิงชุนนำพา ไปใช้มื้อค่ำที่เรือนหลักด้วยกัน
ทว่าเพราะฉินจิ่วเวยและเซี่ยเยี่ยนหลี่ไม่อยู่ พวกเขาจึงกินอะไรก็ไม่เอร็ดอร่อย
เซี่ยจิงชุนที่ปกติกินจุมาก กลับดื่มเพียงโจ๊กข้าวครึ่งถ้วยก็วางช้อน
กินอย่างเร่งรีบเสร็จ ก็รีบออกจากเรือนหลัก ไม่อยากอยู่ต่อแม้สักครู่
ยามนี้เด็กทั้งสามนั่งเรียงกันอยู่หน้าประตูเรือนหลักของเรือนชิงหลาน
เซี่ยเจวี๋ยใช้มือน้อยทั้งสองเท้าคาง ถอนหายใจกล่าวว่า "บิดามารดาไปกินของอร่อยอันใด เหตุใดถึงยังไม่กลับมา"
"ไม่ทราบ" เซี่ยจิงชุนกัดลูกท้อในมือไปคำใหญ่ พลางกล่าวตามอำเภอใจ "อย่างไรทั้งสองก็ไม่หายไปไหน"
เซี่ยเจวี๋ยกลับได้ยินเพียงคำว่า "หายไป" จึงทำท่าร้องไห้มองไปที่เซี่ยจิ่ง
"ท่านพี่รอง บิดามารดาหายไปแล้ว เจ้าว่าตอนนี้จะทำเช่นไรดี อืออืออือ~"
เซี่ยจิ่งในใจจนคำพูด แต่ยังคงปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน "น้องสามวางใจเถิด อีกครู่พวกเขาก็กลับมาแล้ว หายไปไหนไม่"