"คนชุดดำคนนั้น ฆ่าเสีย" เซี่ยเยี่ยนหลี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเยือกเย็นกล่าวต่อ "จางซานเก็บไว้ก่อน ข้ายังมีประโยชน์"
หลินอันโหวกล้าทำร้ายภรรยาและบุตรของเขา ต้องชดใช้
รถม้าเคลื่อนคล้อยมุ่งสู่จวนโหว
กลับถึงเรือนชิงหลานแล้ว เซี่ยจิ่งยังคงวางใจไม่ลง อยากเชิญหมอประจำจวนมาตรวจดูฉินจิ่วเวยอีกครั้ง
มองสีหน้ากังวลของเซี่ยจิ่ง ฉินจิ่วเวยเอ่ยคำปฏิเสธไม่ลงเลย
"ดี เช่นนั้นเรียกหมอประจำจวนมาดูอีกครั้งเถิด"
หมอหญิงมาโดยเร็ว ตรวจดูบาดแผลที่หัวไหล่ให้นาง
เซี่ยจิ่งได้ยินหมอหญิงกล่าวว่าบาดแผลของฉินจิ่วเวยไม่เป็นไรด้วยหูตนเอง จึงวางใจกลับเรือนไปทำการบ้าน
ฉินจิ่วเวยอดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม เด็กคนนี้
แม้ไม่มีอันตรายใหญ่หลวง แต่ฉินจิ่วเวยก็ยังให้หมอหญิงจัดยาบำรุงเลือดลมให้ตน
ผู้คนแยกย้าย เรือนใหญ่พลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ
นึกถึงเรื่องวันนี้ เสี่ยวเหอเองก็ยังตั้งสติไม่ได้
"คุณหนู เมื่อครู่เกือบจะตกใจตาย โชคดีครานี้มีซื่อจื่ออยู่ด้วย"
"ข้ามิใช่ไม่เป็นไรแล้วหรือ?" ฉินจิ่วเวยยิ้มจางให้นาง "ของที่ข้าให้เจ้าไปซื้อ เจ้าซื้อมาหรือไม่?"
เสี่ยวเหออดขำไม่ได้ "คำสั่งของคุณหนู ข้าจะกล้าลืมได้อย่างไร"
กล่าวพลางล้วงขนมเค้กอบเชยสองห่อที่ห่อไว้อย่างดีออกจากแขนเสื้อ
คุณหนูช่างเถิด ถึงกับบาดเจ็บแล้วยังไม่ลืมให้นางไปซื้อขนมเค้กอบเชย
ฉินจิ่วเวยหยิบขนมเค้กอบเชยออกมา ดวงตายิ้มโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวทันที