"เจ้าทำอะไรน่ะ?"
เซี่ยเจวี๋ยเห็นหยกถูกแย่ง ก็เบิกตากว้างทันที เอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง
เขามองหยกในมือเซี่ยซือหยวน ก้าวไปข้างหน้าตั้งใจจะแย่งคืน
ราวกับรู้ทันเจตนาของเขา เซี่ยซือหยวนรีบถอยหลังหนึ่งก้าว
อาศัยความสูงที่เหนือกว่าเซี่ยเจวี๋ย ชูหยกขึ้นสูง ไม่ยอมให้เขาแตะต้อง
จากนั้นก็เคลื่อนไหวคล่องแคล่วกลับมาข้างเซี่ยฉงจือ ซ่อนหยกไว้ในอ้อมอกแน่นหนา
ดวงตากลมดำขลับมองไปรอบข้าง
เรื่องราวเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป คนในที่นั้นต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ
ใบหน้าน้อยของเซี่ยเจวี๋ยห่อเหี่ยวลงทันที วิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นมาหาฉินจิ่วเวย
"ท่านแม่ หยกของข้า นี่คือหยกที่ท่านแม่ให้ข้า…"
ไม่ใช่แค่หยก แม้แต่พู่ที่ห้อยก็ท่านแม่ถักให้เอง!
เขาทะนุถนอมนัก ใส่ทุกวัน!
แต่ตอนนี้ถูกคนแย่งไปแล้ว ฮือ ๆ …
ขณะนี้สีหน้าฉินจิ่วเวยก็เย็นชาลงเช่นกัน
เด็กห้าขวบ ก็น่าจะรู้ความแล้ว
จู่ ๆ ก็มาแย่งของคนอื่น มันเป็นเหตุผลอันใด?
แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก เซี่ยจิงชุนก็เดินไปตรงหน้าเซี่ยซือหยวนแล้ว น้ำเสียงเย็นเยียบ: "เอาหยกมาให้ข้า"
ใบหน้าหล่อเหลาคมหม่นของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม แววตาไร้ซึ่งไออุ่น
เซี่ยเจวี๋ยนั้นยอมให้เขารังแกได้ ไอ้เด็กเปรตเพิ่งมาใหม่นี่มันเป็นอะไร?
กล้าดียังไงมาแย่งของน้องชายเขา!
เซี่ยจิงชุนเติบโตเร็ว บัดนี้รูปร่างสูงมากแล้ว และเป็นคนฝึกยุทธ จึงแข็งแรงกำยำ
ยืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยซือหยวนเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ตกใจก้มหน้าลงทันที ไม่กล้ามองเขา