เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เซี่ยเยี่ยนหลี่นั่งรถม้าออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังวัดว่านฝอ
เรื่องการแต่งงานครั้งนี้ เป็นเพราะหลวงจีนค่งโยวแห่งวัดว่านฝอบอกนางว่า ชีวิตของเขามีเคราะห์หนึ่ง ต้องแต่งกับสตรีตระกูลฉินเท่านั้นจึงจะผ่านพ้น
เดิมทีเขาไม่เชื่อ แต่ครั้งนี้งานชุมนุมกวีถูกลอบสังหารกลับปลอดภัย ก็เพราะฉินจิ่วเวยให้เขาสวมเสื้อเกราะโซ่ไว้
อีกทั้งความฝันประหลาดเมื่อคืนวานนั้น...
วัดว่านฝอ
หลวงจีนค่งโยวไม่ใคร่พบแขก แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นซื่อจื่อเซี่ย ก็ตอบตกลงทันที
หลวงจีนน้อยนำซื่อจื่อเซี่ยมายังลานปฏิบัติธรรมของหลวงจีนค่งโยว
ภายในลาน สนไซเปรสเขียวขจี เสียงใบไผ่ซ่าไหว ดุจแดนสุขาวดีกลางโลกมนุษย์
เมื่อซื่อจื่อเซี่ยได้พบท่าน หลวงจีนค่งโยวกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่บนเบาะ ปัดเป่าด้วยไอสงบร่มเย็น
ได้ยินเสียงฝีเท้า หลวงจีนค่งโยวจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว สีหน้าสงบนิ่งและเอ่ยเรียกอย่างสำรวมว่า “ซื่อจื่อเซี่ย”
ซื่อจื่อเซี่ยคารวะอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยกล่าวว่า “หลวงจีนค่งโยว ผู้น้อยเมื่อคืนได้ฝันประหลาด บัดนี้จิตใจว้าวุ่นไม่สงบ”
ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกันข้างโต๊ะ ซื่อจื่อเซี่ยเล่าความฝันประหลาดเมื่อคืนให้หลวงจีนค่งโยวฟังโดยละเอียด