หากเป็นเซี่ยซือหยวนในอดีต อย่าว่าแต่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เช็ดน้ำตาเลย ต่อให้เอ่ยวาจาสักคำก็ยังยาก
ฉินจิ่วเวยขมวดคิ้วแน่นขึ้น
เด็กเลวร้ายนี่ คิดอะไรอยู่กันแน่...
นางขบคิดพลางปล่อยมือที่ปิดปากเซี่ยเจวี๋ยออกโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเจวี๋ยหายใจสะดวกขึ้น เปลือกตาปรือลงแล้วปรือลงอีก ง่วงงุนอีกครั้ง
ร่างทั้งร่างเริ่มเอนล้มลงกับพื้น
เซี่ยจิงชุนเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปคว้าต้นคอเสื้อด้านหลังของเขา กระชากขึ้นแรงๆ
เซี่ยเจวี๋ยตาเบิกค้าง ถูกดึงจนแลบลิ้น
อ๊า ไยต้องตายแล้ว! ไยต้องตายแล้ว!
เซี่ยซือหยวนยังคงเช็ดน้ำตาให้ฮูหยินโหว
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาทุกคน ท่านโหวเซี่ยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว ดวงตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
สมแล้ว เขารู้อยู่แก่ใจ
การส่งเซี่ยซือหยวนไปบ้านพักตากอากาศเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
ต้องทุกข์ทรมานถึงจะรู้จักสำนึกบุญคุณ
ในใจท่านโหวเซี่ยรู้สึกสะเทือนใจ ความคิดอยากเก็บเซี่ยซือหยวนไว้แวบผ่านสมอง
แต่เพียงชั่วครู่ก็อันตรธานไป
ไม่ได้ ใจอ่อนไม่ได้
ให้เขาฝึกฝนอีกสักเดือน รอถึงเดือนหน้า ค่อยไปรับเขากลับมา
งานศพสิ้นสุดลง เซี่ยซือหยวนรู้ว่าตนยังต้องกลับไปบ้านพักตากอากาศ ไม่ร้องไห้ ไม่อาละวาด