จวนโหว
เมื่อวานนี้ ฮูหยินโหวร่ำไห้จนน้ำตาตกในอยู่ที่เรือนหลัก สุดท้ายถึงกับร้องไห้จนสลบไป
จนกระทั่งบ่ายวันรุ่งขึ้นจึงค่อยฟื้นขึ้นมาอย่างอ่อนล้า
ท่านโหวเซี่ยได้ยินว่านางฟื้นแล้ว จึงรีบรุดมาทันที
ฮูหยินโหวเห็นเขา น้ำตาก็ไหลรินอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงแหบพร่าด้วยแรงสะอื้น
"ท่านโหว ฉงจือจากไปแล้ว แต่ซือหยวนยังอยู่นะ! ท่านรีบไปรับซือหยวนกลับมาเถิด!"
นางพูดพลางดึงชายเสื้อของท่านโหวเซี่ยไว้แน่น น้ำตาหยดเผาะไม่ขาดสาย
"นั่นคือสายเลือดของฉงจือ! สายเลือดเดียวที่เหลืออยู่! จะปล่อยให้เขาทนทุกข์อยู่ที่บ้านพักตากอากาศต่อไปได้อย่างไร!"
บัดนี้นางคิดได้แล้ว
ชีวิตของฉงจือช่วยกลับมาไม่ได้ แต่อย่างน้อยซือหยวนก็ยังอยู่!
นางต้องปกป้องซือหยวนให้ดี!
ฮูหยินโหวร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาอาบหน้า แทบจะคุกเข่าอ้อนวอนท่านโหวเซี่ย
ท่านโหวเซี่ยมองดูสภาพนางเช่นนั้น คิ้วขมวดแน่น แววตาวูบไหวด้วยความรู้สึก
ในใจก็อดไม่ได้ที่จะหดหู่ระทม
อย่างไรเสียเซี่ยซือหยวนก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของสกุลเซี่ย เขาเองก็อยากจะรับเด็กกลับมาเลี้ยงดูในจวนอย่างดีมิใช่หรือ?
แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวของเซี่ยฉงจือ ท่านโหวเซี่ยก็พลันสีหน้าเคร่งขรึมลง
ที่ฉงจือเดินออกนอกลู่นอกทาง ล้วนเป็นเพราะเขาไม่เคยอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด จึงทำให้อีกฝ่ายเสื่อมทรามถึงเพียงนั้น ถึงขั้นคิดทรยศต่อชาติ!