ท่านโหวเซี่ยโกรธหนักขึ้นไปอีก จ้องเขม็งไปที่เซี่ยฉงจือ
“เจ้าไม่มีเหตุผลบุกเข้าไปถึงเรือนชิงหลาน ไม่เคารพพี่สะใภ้ใหญ่ ยังคิดจะใส่ร้ายนาง นี่มันผิด! ผิดแล้วก็ต้องขอขมา!”
“ท่านโหว……” เห็นเซี่ยฉงจือถูกตำหนิเช่นนี้ ฮูหยินโหวก็ปวดใจจนทนไม่ไหว
อ้าปากจะพูด แต่ชั่วพริบตาก็ถูกสายตาท่านโหวเซี่ยทำให้หวาดกลัว
เพิ่งจะอ้าปากก็ต้องหุบกลับไปทันที
ในใจอัดอั้น ทนไม่ไหวก็ไอออกมาอีก รู้สึกว่าโรคของตนหนักขึ้นไปอีก
ท่านโหวเซี่ยยังคงจ้องเขม็ง เซี่ยฉงจือเองก็รู้สึกได้เช่นกัน
ความโกรธแค้นและความไม่ยอมในใจยังคงจะเผาผลาญเขาจนสิ้น
แต่เขากัดฟัน อดกลั้นลงไปได้ หันกายประสานมือคำนับฉินจิ่วเวย
“พี่สะใภ้ใหญ่ ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่ผิด ล่วงเกินท่าน หวังว่าท่านจะให้อภัย”
น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและแข็งกระด้าง แทบจะบีบออกมาจากลำคอ
รอเถิด ไม่ช้าก็เร็วต้องตายด้วยน้ำมือเขาทั้งหมด!
ฉินจิ่วเวยมองเขา มุมปากยกน้อยๆ คล้ายยิ้มไม่ยิ้มเอ่ยว่า “ต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย น้องชายรองไม่ต้องถึงขั้นนี้”
เซี่ยฉงจือฟังแล้วโกรธหนักกว่าเดิม หน้าเขียวแล้วก็ขาว
ท่านโหวเซี่ยสูดจมูกเย็นชา “ถือว่าเจ้ารู้เรื่องบ้าง!”