เซี่ยเยี่ยนหลี่ผู้คนนี้ เมื่อคืนนั้นประหนึ่งหมาป่าดุร้ายอย่างไรเล่า
แทบจะฉีกนางกลืนกินลงท้องให้ได้
น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
ทั้งที่หลายวันมานี้ นางก็ใช้มือช่วยเขามาตลอด...
"คุณหนู" เสี่ยวเหอได้ยินเสียงเล็ก ๆ ดังมาจากด้านใน จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "จะตื่นหรือไม่เจ้าคะ"
"ยามนี้เวลาใดแล้ว"
ฉินจิ่วเวยเพิ่งเอ่ยปากก็รู้สึกผิดปกติ
เหตุใดเสียงของนางจึงแหบแห้งถึงเพียงนี้...
ราวกับถูกกระดาษทรายสากเช็ดถูผ่าน
ในหัวของฉินจิ่วเวย อดไม่ได้ที่จะลอยภาพเหตุการณ์มั่วสุมเมื่อคืนวานอีกครั้ง
นางถูกกดไว้ข้างขอบอ่างอาบน้ำ ต่อให้เว้าวอนอย่างไรก็ไร้ผล...
เสี่ยวเหอคารวะตอบว่า "กราบเรียนคุณหนู ล่วงเที่ยงแล้วเจ้าค่ะ"
"เหตุใดไม่ปลุกข้า"
"ท่านซื่อจื่อกล่าวว่า คุณหนูอ่อนล้า ให้คุณหนูนอนพักอีกสักหน่อย ไม่ให้พวกเรารบกวนเจ้าค่ะ" เสียงเสี่ยวเหอแฝงความยินดี "ท่านซื่อจื่อย่อมปวดร้าวใจคุณหนูนัก"
ฉินจิ่วเวยแค่นเสียงในลำคอ
หากเขาปวดร้าวใจนางจริง เมื่อคืนคงไม่ทำเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
หลังจากอาบน้ำแต่งตัว ซ่งมัวมัวก็นำน้ำยาชามดำสนิทมาวางตรงหน้าฉินจิ่วเวย
ฉินจิ่วเวยไม่แม้แต่จะเลื่อนคิ้ว ยกขึ้นดื่มหมดในอึกเดียว
เรื่องนี้นางกับเซี่ยเยี่ยนหลี่เห็นพ้องต้องกันแล้ว ยามนี้ยังไม่ใช่เวลามีบุตร
ยาคุมกำเนิดนี้ต้องดื่มต่อไปเรื่อย ๆ
ฉินจิ่วเวยได้เสวยพระกระยาหารเล็กน้อยแล้ว ก็เอนกายลงบนเตียงนุ่มพักผ่อนอีกครั้ง
เสี่ยวเหออยู่ข้าง ๆ นวดคลายกล้ามเนื้อให้นาง
"พวกเด็ก ๆ ล่ะ" ฉินจิ่วเวยหลับตาลงเบา ๆ เอ่ยถาม
"คุณชายชุนกับท่านซื่อจื่อไปล่าสัตว์ด้านหลังตำหนัก คุณชายจิ่งกำลังอ่านหนังสือ คุณชายเจวี๋ยกำลังนอนหลับเจ้าค่ะ"
ฉินจิ่วเวยพยักหน้า เด็กทั้งสามนี้ล้วนไม่ต้องให้นางกังวลมากนัก