ความเงียบปกคลุมเพียงชั่วครู่ เกาเสี่ยนก็หมุนกายไปหาหลี่กงกงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลางกำชับเสียงต่ำ “ให้โรงหมอหลวงส่งท่านหมอฝีมือดีมา สักคน ไปดูอาการที่จวนโหวด้วยตนเอง”
ป่วยจริงหรือแสร้งป่วย ท่านหมอตรวจดูก็รู้ทันที
“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” หลี่กงกงก้มกายรับคำสั่ง หมุนตัวสาวเท้าออกจากท้องพระโรงอวี้ซูไปอย่างรวดเร็ว
หลิงหนาน
ในป่าทึบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสานกลิ่นอับชื้นจากซากเน่าเหม็นตลบไปทั่ว
เซี่ยเยี่ยนหลี่กวาดสายตามองศพที่กองระเกะระกะบนพื้นอย่างเย็นชา
เซี่ยจิงชุนยืนอยู่ข้าง ๆ หายใจหอบกระชั้น มือยังกำมีดที่เลือดหยดติ๋ง ๆ
อาภรณ์ของทั้งสองเปรอะเปื้อนคราบเลือดด่างดวง
ใช้เวลาไปสองชั่วยามเต็ม ๆ กว่าจะสังหารชาวต้าเหลียงพวกนี้ได้หมดสิ้น
เวลานี้ ลึกเข้าไปในถ้ำพลันมีเสียงดังสวบสาบ แววตาของเซี่ยเยี่ยนหลี่มืดคมลง
ชาวต้าเหลียงตายไปแล้ว แต่งูพิษที่พวกมันจับมาเลี้ยงไว้ยังอยู่
งูพิษพวกนี้หากปล่อยไว้ ไม่จัดการ ย่อมเป็นภัยไม่รู้จบ
อาจเป็นพิษภัยต่อชาวบ้านแถบหลิงหนานได้
“เผารังงูทิ้งให้หมด เผาจนสิ้นซาก อย่าให้เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว ระวังอย่าให้ไฟลามออกไปนอกถ้ำ”