ฉินจิ่วเวยตกใจกลัว เมื่อหันไปเห็นเซี่ยเยี่ยนหลี่ในชุดสีดำสนิท ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเซี่ยเยี่ยนหลี่สวมชุดสีดำ
ปกติแล้วเขาไม่สวมขาวก็สวมเขียวเหมือนสนและไผ่
เสื้อผ้าสีดำเข้มขับให้ร่างของเขาดูเยือกเย็นยิ่งขึ้น
กลิ่นอายสูงศักดิ์ของผู้อยู่เหนือกว่าปกคลุมลงมา จนผู้คนหายใจแทบไม่คล่อง
"ท่านพ่อ! พี่ใหญ่!" เมื่อเห็นสองคนที่มีพลังการต่อสู้สูงสุดในบ้าน เซี่ยเจวี๋ยก็ตาวาว
เสียงเร่งร้อนเอ่ยว่า "พวกเรากำลังจับกระต่ายน้อยกันอยู่! แต่ยังจับไม่ได้เลย"
น้องสามจะจับกระต่าย?
เซี่ยจิงชุนขำ
เขาเพิ่งยิงกระต่ายไปตั้งสี่ห้าตัว!
รู้อย่างนี้อยากได้กระต่าย ข้าจะได้เอากลับมาให้
แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย
เซี่ยจิงชุนขึ้นสายธนูทันที "น้องสามเจ้าวางใจ ข้าจะจับกระต่ายมาให้เจ้าแน่ คืนนี้กินหัวกระต่ายพริกหม่าล่า!"
อะไรนะ! หัวกระต่ายพริกหม่าล่า!
เซี่ยเจวี๋ยตกใจจนหน้าซีดเผือดในพริบตา
"ไม่ ไม่เอาหัวกระต่ายพริกหม่าล่า"
เซี่ยจิงชุนยิ้มมุมปาก ใจดีว่า "ไม่เป็นไร ไม่กินหัวกระต่ายพริกหม่าล่า กินเนื้อกระต่ายหั่นราดน้ำมันพริก กระต่ายฉีกมือ กระต่ายหม้อแห้ง กระต่ายห้าเครื่องก็ได้..."
เขาพูดชื่ออาหารออกมาแต่ละอย่าง สีหน้าของเซี่ยเจวี๋ยก็ซีดลงอีกขั้น
ฉินจิ่วเวยอยู่ข้างๆ อยากขำแต่ก็ขำไม่ออก
สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงว่า "ชุนเกอร์เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เจวี๋ยเกอร์ไม่ได้จะฆ่ากระต่าย"