พวกนางเดินทางต่ออีกหลายวัน กว่าจะมาถึงเมืองเล็ก ๆ ใกล้ด่านชายแดน
เมื่อถึงปากทางเข้าเมือง หนานสวี่ก็เลิกม่านรถม้ามองออกไปด้านนอก
ฝุ่นเหลืองปลิวคลุ้งปนเศษหญ้าปลิวกระแทกม่านรถจนฟุ้งเข้าจมูก ทำให้นางไอสองครั้ง รีบดึงผ้าคลุมหน้าขึ้นสูงกว่าเดิม
บนถนนมีทหารสวมเกราะเหน็บดาบเดินอยู่เป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งยังมีพ่อค้าต่างถิ่นหลายคนจูงอูฐผ่านไปมา
สายลมพัดวูบเดียว ทั้งถนนก็ถูกปกคลุมด้วยม่านฝุ่นสีเหลืองขุ่น แม้แต่ป้ายร้านค้าฝั่งตรงข้ามยังมองเห็นไม่ชัด
“ที่นี่...” เสี่ยวหม่านเกาะขอบหน้าต่างรถ สีหน้าตื่นตะลึง “ไม่มีต้นไม้ที่พอจะเรียกว่าต้นไม้สักต้นเลยหรือ?”
หลานเอ๋อร์กระโดดลงจากรถไปแล้ว นางรั้งทหารผ่านศึกคนหนึ่งที่แบกทวนยาวเดินผ่านมาไว้ ก่อนยอบกายคำนับเล็กน้อย
“ท่านทหาร ขอถามหน่อยว่าค่ายใหญ่ชายแดนไปทางไหนหรือ?”
“ออกจากเมืองไปทางเหนือ เดินต่ออีกสามลี้ก็ถึงประตูค่าย พวกเจ้ามาเยี่ยมญาติหรือ? อยู่กองไหนกัน?”
“พวกเรามาหา...มาหาฮองเฮาเพคะ”
ทหารเฒ่าชะงักไป ก่อนจะฉีกยิ้ม “มาหาฮองเฮาหรือ? ฮองเฮาประทับอยู่ในกระโจมใหญ่ของกองทัพกลาง พวกเจ้าต้องไปยื่นเทียบที่ประตูค่ายก่อน รอให้ทหารส่งข่าวเข้าไปรายงาน”
หลานเอ๋อร์กล่าวขอบคุณ แล้วหันกลับไปยังรถม้า ถ่ายทอดคำพูดของทหารเฒ่าให้ฟังทุกคำ
หนานสวี่พยักหน้าอยู่ในรถ “หาที่พักก่อนเถิด”
หลานเอ๋อร์รับคำ แล้วบอกคนขับรถม้าให้เข้าไปด้านในเมือง
บนถนนมีลมทรายแรง แต่กลับมีโรงเตี๊ยมอยู่หลายแห่ง พวกนางเลือกแห่งหนึ่งที่หน้าร้านดูเรียบร้อยพอใช้ แล้วขอห้องชั้นดีสองห้อง
เมื่อเข้าไปในห้อง เสี่ยวหม่านกับชุนเถาก็รีบขนสัมภาระและเตรียมน้ำอุ่น ส่วนหลานเอ๋อร์คอยปรนนิบัติหนานสวี่ ถอดผ้าคลุมหน้าให้นาง แล้วใช้ผ้าชุบน้ำหมาด ๆ เช็ดใบหน้า