เฉินหว่านยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางฝาถ้วยลงอย่างไม่รีบร้อน
「ส่งไปแล้ว」
「แล้ว...นางจะมาจริงหรือ」
เฉินหว่านหัวเราะเบา ๆ แววขำขันนั้นเจือความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน และยังมีความไม่ใส่ใจอยู่อีกเล็กน้อย
「ก็แค่องค์หญิงคนหนึ่ง ข้ายังไม่ได้ไปเชิญถึงที่ด้วยซ้ำ แค่ส่งเทียบเชิญไปใบเดียว หากนางรู้จักกาลเทศะ ย่อมต้องมาอยู่แล้ว」
คุณหนูหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ สบตากัน ก่อนพากันเข้ามาประจบเอาใจ
「ก็มีแต่พี่หว่านนี่แหละที่มีหน้ามีตา」
「นั่นสิ เมื่อก่อนองค์หญิงเจาหยางทรงมีอำนาจบารมีในวังเพียงใด ตอนนี้ยังต้องเสด็จออกจากวังไปตั้งจวนเองเลย สุดท้ายก็เพราะฮองเฮาองค์ก่อนสิ้นพระชนม์แล้วไม่ใช่หรือ」
「ข้าได้ยินว่านางรับเลี้ยงบัณฑิตไว้ในจวนตั้งสิบกว่าคน เรื่องนี้เล่าลือกันทั่วทั้งเมืองหลวงเชียวล่ะ จุ๊ ๆ เป็นถึงองค์หญิงแท้ ๆ กลับทำเรื่องเช่นนี้...」
เฉินหว่านฟังถ้อยคำเหล่านั้นแล้ว มุมปากก็ยกสูงขึ้นกว่าเดิม
「พระมารดาของนางจะเก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ตอนนี้ในวังท่านป้าของข้าเป็นผู้มีอำนาจ องค์ชายหกก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่าบาทยังทรงโปรดเขาอีก พวกเจ้าลองคิดดูสิ สุขภาพขององค์รัชทายาทอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่ทุกสามวันห้าวัน สำนักหมอหลวงส่งยาไปตำหนักบูรพาราวกับสายน้ำ ยังไม่รู้เลยว่าจะประคองพระวรกายผ่านปีนี้ไปได้หรือไม่」
กล่าวถึงตรงนี้ นางจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า
「ไม่ช้าก็เร็ว ตำแหน่งฮองเฮาและองค์รัชทายาทจะต้องเป็นของสกุลเฉิน」
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คุณหนูหลายคนในศาลาก็สบตากัน ก่อนยิ้มอย่างรู้กัน
「พี่หว่านพูดได้ถูกต้องแล้ว!」