เหมายวนใช้มือข้างหนึ่งยันไว้ข้างหูนาง โน้มตัวลงกดทับ อีกมือบีบคางนางให้หันหน้าตรง บังคับให้นางสบกับดวงตาแนวตั้งคู่นั้นของเขา
“ขี้ขลาดถึงเพียงนี้เชียว?” เขาหลุบตามองนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา “ตอนที่แยกทางกับเรา เจ้าคิดไม่ถึงเลยหรือว่าจะมีวันนี้?”
หนานสวี่ถูกเขากดทับจนขยับไม่ได้ ปลายจมูกมีแต่กลิ่นอายของเขา ทั้งเย็นสะอาดและเจือกลิ่นคาวหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่ามังกร นางหดคอ เสียงเบาหวิวและอ่อนนุ่ม
“ตอนนั้น… ตอนนั้นข้ายังเด็กนี่นา… ไม่รู้ความ…”
เหมายวนหัวเราะเยาะเบา ๆ นิ้วโป้งลูบไล้แนวคางของนาง แรงไม่มาก แต่กลับแฝงความกดดันที่บอกไม่ถูก
“ยังเด็กหรือ?” สายตาเย็นเยียบของเขาทาบลงบนใบหน้านาง “เจอเราครั้งแรกก็ลากเราขึ้นเตียงแล้ว เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เด็ก ๆ จะทำกันหรอกกระมัง”
หนานสวี่ “…………”
ใบหน้าของนางแดงก่ำขึ้นมาทันที
ตอนที่นางเพิ่งข้ามมาที่นี่ เหมายวนเพิ่งแปลงร่างได้ไม่นาน ยังเป็นมังกรน้อยตัวขาวอวบอิ่ม ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ในตำราบอกไว้ว่า… มังกรมีสอง…
นางแค่สงสัยนี่นา… เลยหลอกล่อเขาขึ้นเตียงไปครึ่งหนึ่ง
“ข้า… ตอนนั้นข้าก็ทำไปเพื่อความอยู่รอด…” หนานสวี่แก้ตัวเสียงเบา
เหมายวนหรี่ตา “เพื่อความอยู่รอด?”
“ใช่!” นางรีบพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “ตอนนั้นพลังปีศาจของข้าอ่อนแอเกินไป ได้ยินมาว่าเผ่ามังกรมีพลังหยางเต็มเปี่ยม ข้าก็คิดว่าจะดูดมาสักหน่อยเพื่อบำรุงร่างกาย… แล้วก็…”
นางพูดต่อไม่ออก
เพราะแววตาที่เหมายวนจ้องนางเย็นลงเรื่อย ๆ เย็นจนทำให้นางรู้สึกว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นดอกท้อแช่แข็ง
“เพราะฉะนั้น ตอนนั้นที่เจ้าเข้าหาเรา ก็เพื่อดูดพลังหยางของเรา?”
หนานสวี่ “………ใช่”
เหมายวนก้มมองนาง ดวงตาแนวตั้งคู่นั้นพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์มืดครึ้ม กดดันจนคนแทบหายใจไม่ออก
“สามพันปี เราตามหาเจ้ามาสามพันปี”