หนานสวี่ยังคงเขย่งเท้าอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับไปไหน
“ฉันยังไม่ได้ตกลงคืนดีกับนายเลยนะ”
หลินเย่เชินก้มตามองเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “ตอนนี้เธอไม่ใช่แฟนฉันแล้ว ฉันไม่มีหน้าที่ต้องทำเรื่องพวกนี้กับแฟนเก่า”
เครื่องเป่าผมถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียง ส่งเสียงดังแผ่วเบา
หนานสวี่ “……”
หลินเย่เชินมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังเตรียมเดินออกไป
หนานสวี่มองแผ่นหลังของเขา ความไม่ยอมแพ้พลันปะทุขึ้นมาในใจ
อะไรกันเนี่ย!
เมื่อคืนใครกันที่แอบย่องมากอดเธอตอนเธอหลับ?
เช้านี้ใครกันที่ตื่นแต่เช้ามาทำอาหารให้เธอ?
แล้วใครกันที่จัดการทั้งบัตรธนาคาร โทรศัพท์ และบ้านให้เธอเรียบร้อยหมดแล้ว?
ปากบอกว่ายังไม่ตกลงคืนดี แต่การกระทำกลับเหมือนแฟนหนุ่มแสนดีเสียยิ่งกว่าใคร
เธอคว้าข้อมือเขาไว้ หลินเย่เชินชะงักฝีเท้า
หนานสวี่ออกแรงผลัก ชายร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบเสียหลัก ถอยหลังไปสองก้าว ข้อพับเข่าด้านหลังชนขอบเตียง แล้วทั้งร่างก็ล้มลงบนเตียงของเธออย่างเบาหวิว
หนานสวี่ชะงักไป
เดี๋ยวนะ ทำไมเขาล้มจริง ๆ ล่ะ?
เธอไม่ได้ออกแรงมากสักหน่อย
หลินเย่เชินนอนหงายอยู่บนเตียง เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อยตอนที่เขาล้มลง คอเสื้อเปิดกว้างกว่าเดิม เผยให้เห็นแผงอกและกระดูกไหปลาร้าเป็นบริเวณกว้าง
เขาไม่ได้ลุกขึ้นทันที กลับเบือนหน้าไปทางอื่นไม่มองเธอ ราวกับกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง
ท่าทางยอมให้เธอทำตามใจแบบนั้นทำให้หัวใจหนานสวี่คันยุบยิบ
เธอกลืนน้ำลาย แล้วจู่ ๆ ก็ปีนขึ้นเตียงไปคร่อมนั่งบนหน้าท้องของเขา หนานสวี่สัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งขึ้นในชั่วพริบตา
หลินเย่เชินเบือนหน้าไม่มองเธอ ใบหูแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด
จู่ ๆ หนานสวี่ก็เข้าใจความชอบแกล้งคนของผู้ชายขึ้นมา