“ฉันไม่มีอะไรที่ไม่กล้าทำ”
ฉินลี่ชวนขัดขึ้นมา น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำกลับกระแทกลงตรงจุดที่เจ็บที่สุดของคุณย่า
“คุณอยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม อยากกินก็กิน อยากดื่มก็ดื่ม ฉันก็ยังจะถือว่าคุณเป็นแม่เหมือนเดิม สิ่งที่ควรทำในฐานะลูกกตัญญูก็จะไม่ขาดแม้แต่น้อย วันหยุดเทศกาลฉันก็จะพาซวี่ซวี่กลับมาเยี่ยมคุณ ขอแค่คุณทำสีหน้าให้ดีสักหน่อย พวกเราก็ยังรักษาความปรองดองภายนอกไว้ได้”
“แต่ถ้าคุณกล้าลงมือกับเธออีก”
“ฉันจะส่งคุณไปต่างประเทศ หาบ้านพักฟื้นที่สภาพแวดล้อมดีหน่อย มีคนคอยดูแลโดยเฉพาะ มีผู้ดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กินอยู่ไม่ลำบาก ทั้งทิวทัศน์ก็สวยงาม”
“แค่ต้องอยู่ให้ห่างจากฉัน และอยู่ให้ห่างจากซวี่ซวี่”
“คะ...คุณกำลังข่มขู่ฉันหรือไง”
“ไม่ใช่การข่มขู่”
“แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ”
“คุณมีทางเลือกแค่สองทาง อยู่เป็นคุณย่าของตระกูลฉินอย่างสงบเสงี่ยม แล้วใช้ชีวิตสุขสันต์กับครอบครัว หรือไม่ก็ไปต่างประเทศและอย่ากลับมาอีกตลอดไป”
คุณย่าสั่นไปทั้งตัว ชี้หน้าเขาอยู่นานแต่พูดไม่ออกสักคำ สุดท้ายก็ฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ไอ้ลูกอกตัญญู! แกลืมแล้วหรือว่าใครเลี้ยงแกมา! แกจะบีบให้แม่แท้ ๆ ตายเพราะผู้หญิงคนเดียวหรือไง!”
“ข้อหนึ่ง คุณเลี้ยงฉันมา แต่ก็ไม่เคยพอใจในตัวฉันอย่างแท้จริงเลยสักครั้ง ข้อสอง คุณต่างหากที่คิดจะลงมือกับเธอ ไม่ใช่ฉันที่บีบบังคับคุณ”
ฉินลี่ชวนพูดจบก็ไม่อยู่ต่อ หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“คิดให้ดีแล้วกัน”
ฉินโจวยืนอยู่ข้างรถตรงหน้าประตูบ้านเก่า พอเห็นเขาออกมาก็รีบเดินเข้าไปถาม “คุยเสร็จแล้วเหรอ”