ซวี่ซวี่เจ้าปากพล่อย: “ก็ใช่น่ะสิ น่าเบื่อจะตาย แกก็ไม่กลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน”
เอ็น: “ติดงาน”
ซวี่ซวี่เจ้าปากพล่อย: “งานสำคัญกว่าฉันเหรอ”
เอ็น: “……”
ซวี่ซวี่เจ้าปากพล่อย: “หลินเย่เชิน แกเปลี่ยนไปแล้วนะ เมื่อก่อนแกจะพูดว่า ‘เธอสำคัญกว่า’ ตลอดเลย”
เอ็น: “เมื่อก่อนแกเป็นแฟนฉัน”
ซวี่ซวี่เจ้าปากพล่อย: “ตอนนี้ฉันก็ยังเป็นแฟนเก่าของแกนี่นา แฟนเก่าก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ เพื่อนที่หมายถึงมิตรภาพน่ะ”
เอ็น: “……”
เอ็น: “ในลิ้นชักห้องหนังสือมีพัซเซิล”
หนานสวี่เห็นข้อความนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระโดดลงจากโซฟา วิ่งไปที่ห้องหนังสือแล้วดึงลิ้นชักออก
ข้างในมีกล่องพัซเซิลวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
หยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นภาพวาดชื่อดังระดับโลก ภาพ ‘คืนแห่งดวงดาว’ ของแวนโกะ มีทั้งหมดสองพันชิ้นเต็ม ๆ
หนานสวี่กอดกล่องพัซเซิลไว้ พลางยืนนิ่งไปสองวินาที
นี่คือกล่องที่เธอเคยเล่นในห้องทำงานของเขาเมื่อก่อนนี่นา
เธอมีนิสัยเสียอย่างหนึ่ง เวลาว่างมือขึ้นมา มือจะอยู่นิ่งไม่ได้ ต้องหาอะไรสักอย่างมาเล่นอยู่เสมอ
สมัยก่อนตอนอยู่ในห้องทำงานของเขา เขาประชุมเมื่อไรเธอก็ต่อพัซเซิล เขาอ่านเอกสารเมื่อไรเธอก็ต่อพัซเซิล พอต่อเสร็จแล้วยังเอาไปใส่กรอบแขวนไว้บนผนังห้องทำงานของเขาอีก
ตอนนั้นหลินเย่เชินมองแวบหนึ่งแล้วบอกว่า “น่าเกลียด” แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังแขวนอยู่
หนานสวี่กอดกล่องพัซเซิลกลับไปที่ห้องนั่งเล่น กางออกบนพรม แล้วเทชิ้นพัซเซิลสองพันชิ้นลงมาเสียงดังกราว ก่อนเตรียมแยกชิ้นส่วนตามสีทีละชิ้น
แยกไปได้สักพัก เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง