หลี่ต้าหย่งกระโดดโลดเต้นกลับค่ายมาตลอดทาง แขนข้างหนึ่งพันผ้าก๊อซผืนใหม่ไว้ มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู
ซ่งชิงกำลังฝึกทหารใหม่ หอกพู่แดงในมือกวัดแกว่งจนเกิดเสียงหวีดหวิว พอเหลือบเห็นสหายร่วมกองทัพทำท่าเช่นนี้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“ต้าหย่ง ขานายโดนลาเตะมาหรือไง? ไม่ใช่ไปหาหมอหรือ ทำไมทำหน้าเหมือนกำลังมีความรักอย่างนั้นล่ะ?”
หลี่ต้าหย่งเหลือบมองซ้ายขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ก็โน้มตัวเข้าไปพูดเสียงต่ำ
“หมอหญิงผู้วิเศษที่หมู่บ้านข้าง ๆ น่ะหรือ? เฮ้ย นายไม่เห็นกับตา เข็มเงินในมือนางแค่แทงลงมา แผลของข้าก็หายเจ็บทันทีแล้ว นางยังหน้าตาสะสวยด้วย มีผ้าขาวปิดหน้า เผยให้เห็นแค่ลำคอช่วงนั้น...ข้าว่า ข้าว่าข้ากำลังจะตกหลุมรักนางแล้ว”
ซ่งชิงฟังแล้วรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที ถึงกับก้มตัวลงแกล้งอาเจียนออกมาครั้งหนึ่ง
“พูดให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อย! บิดเบี้ยวออดอ้อนเหมือนผู้หญิงไปได้ บาดเจ็บที่แขน ไม่ใช่ที่คอ ถ้ายังทำตัวน่าขยะแขยงอีก คืนนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวที่โรงครัว!”
หลี่ต้าหย่งกำลังจะโต้แย้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงกีบม้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง กีบเหล็กย่ำลงบนถนนดินเหลืองจนพื้นสั่นสะเทือน
ดวงตาซ่งชิงเป็นประกาย เขาฉีกยิ้มกว้าง “ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว!”
ประตูค่ายเปิดออกดังสนั่น ทหารม้าเกราะดำขบวนหนึ่งควบเข้ามา ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าศึกสีดำสนิทที่นำขบวน
เกราะเหล็กดำยังมีคราบเลือดที่เช็ดออกไม่หมด ดาบคาดเอวมีรอยขีดข่วนไขว้กันไปมา ดูก็รู้ว่าเพิ่งกลับจากสนามรบและยังไม่มีเวลาพัก