หนานสวี่กินข้าวคำสุดท้ายในโรงอาหารของสำนักงานทะลุโลกเสร็จ ก็เดินทอดน่องขึ้นไปชั้นสอง
ชั้นสองเป็นเขตผลิตระบบ
ทั้งชั้นถูกแบ่งเป็นห้องกั้นใสเรียงรายกัน ในแต่ละห้องมีก้อนแสงลอยอยู่ก้อนหนึ่ง เหล่าโปรแกรมเมอร์ในชุดทำงานสีขาวสวมแว่นป้องกันตา นิ้วทั้งสิบเคาะแป้นพิมพ์เสมือนดังรัวเป็นชุด
หนานสวี่เท้าแขนพิงฉากกั้นของห้องหนึ่งแล้วมองเข้าไป ก้อนแสงด้านในกำลังถูกโปรแกรมเมอร์คนหนึ่งใช้สายข้อมูลจิ้มไปจิ้มมา
หนานสวี่: “ระบบใหม่เหรอ?”
โปรแกรมเมอร์: “ครับ รหัส 099 เพิ่งออกจากสายการผลิต ยังไม่ได้เปิดใช้งาน เตรียมไว้ให้โฮสต์หน้าใหม่ของไตรมาสหน้าใช้ครับ”
หนานสวี่จุปากสองที แล้วเดินต่อไปอีกหลายก้าว
ตอนที่เธอเข้าทำงานใหม่ ๆ ระบบที่ได้รับจัดสรรก็คือ 007
ตอนนั้น 007 ยังเป็นมือใหม่ที่พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง วันผูกมัดกันมันตื่นเต้นจนตัวสั่น พูดแนะนำตัวในหัวเธอติด ๆ ขัด ๆ ว่า
“โฮ...โฮสต์ สวัสดีครับ! ผมคือ 007! เป็นระบบช่วยทำภารกิจอัจฉริยะแบบโต้ตอบรุ่นล่าสุด ผลิตโดยโรงงานที่ห้า ฝ่ายระบบของสำนักงานทะลุโลก! ในโค้ดหลักของผมมีคำแนะนำภารกิจสามพันหกร้อยข้อ อัลกอริทึมปลอบประโลมอารมณ์หนึ่งหมื่นสองพันชุด แล้วก็...แล้วก็...”
“แล้วก็อะไร?”
“แล้วก็คลังมุกตลกแห้งหนึ่งร้อยยี่สิบแปดมุกครับ! ถ้าคุณไม่มีความสุข ผมเล่ามุกให้ฟังได้นะครับ!”