เจียงเฉาหยางฟังคำอธิบายของระบบจบ ก็เข้าใจว่าหยินจู่ในโลกความเป็นจริงป่วยเป็นโรคร้ายและตาย จากนั้นก็ถูกผูกกับระบบและทะลุเข้ามาในหนังสือเล่มนี้ แค่ทำภารกิจให้สำเร็จก็ฟื้นคืนชีพได้
สิ่งที่ทำให้เจียงเฉาหยางตกตะลึงที่สุดคือ หนังสือเล่มนี้เป็นแนวรักกลุ่ม
แต่เนื่องจากมะเขือเทศไม่อนุญาตให้เขียนแนวรักกลุ่ม จึงกดดันผู้เขียนอย่างเข้มงวดและเรียกร้องให้แก้ไขเนื้อหา
ดังนั้น ระบบ 1v1 จึงปรากฏตัว!
หยินจู่กลายเป็นตัวเอกที่มีรัศมีคนหลงใหล สิ่งที่เขาต้องทำคือลบเลือนเสน่ห์คนหลงใหล ทอดทิ้งตัวละครอีกกว่าสิบคน และเลือกเพียงหนึ่งเดียวอย่างแน่วแน่แล้วอยู่ด้วยกัน
เจียงเฉาหยางทำสีหน้าเหมือนตาเฒ่าถือมือถือ
เต็มไปด้วยจุดให้วิจารณ์
เจียงเฉาหยางคว้าระบบมาดึงยืดในมือเหมือนนวดสไลม์ฟองสบู่ "พูดแบบนี้แสดงว่าเขาถูกบังคับมา? นายไม่แม้แต่จะถามความยินยอมของเขาเลย แล้วให้เขามาทำเรื่องพวกนี้ มันไร้ศีลธรรมเกินไปหรือเปล่า??"
"อา เจ็บ ๆ ๆ" ระบบร้องครวญ
หยินจู่ยืนอยู่ด้านข้าง มองพวกเขาอย่างเงียบ ๆ สายตาจับจ้องที่ร่างที่ผิดรูปของระบบ ดวงตาสีแก้วกึ่งโปร่งแสงยังคงเย็นชาไร้อารมณ์
"เขาไม่เต็มใจก็แสดงว่าเขาไม่มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปตั้งแต่แรก นายไม่ให้โอกาสเขาเลือกหรือ?"
ขนตาของหยินจู่ขยับเล็กน้อย สายตาเลื่อนไปบนใบหน้าของเจียงเฉาหยาง
เจียงเฉาหยางเงยหน้าสบตากับหยินจู่ช่วงหนึ่ง อายุดูไม่มาก ประมาณยี่สิบ "คุณรู้จักเพศเอบีโอไหม?"
ระบบสะบัดหลุดออกจากมือของเจียงเฉาหยาง แล้วพูดอย่างน่าสงสาร "เพศเอบีโอ ฉันบอกเขาไปแล้ว เขาเป็นอัลฟ่าระดับ S"
บนใบหน้าของเจียงเฉาหยางปรากฏรอยร้าว
ระดับ S ด้วยหรือ?
"เดิมควรเป็นโอเมก้า แต่โลกนี้จับคู่เพศที่เหมาะสมโดยอัตโนมัติ กลับให้เพศอัลฟ่าระดับ S แก่เขา" ระบบกล่าว
เจียงเฉาหยางดึงแขนของหยินจู่ พาเขานั่งลงบนโซฟา "งั้นคุณมีฟีโรโมนประเภทไหน?"
"ประเภทควบคุม" หยินจู่กล่าว
ดวงตาของเจียงเฉาหยางเป็นประกาย "นี่ไม่เลวเลยนะ"
ดีกว่าประเภทปลอบประโลมของเขามาก
ประเภทปลอบประโลมในห้าประเภทนั้นอันตรายน้อยที่สุด แต่กลับหายากที่สุด
เจียงเฉาหยางครุ่นคิดและถาม "ระดับ S มีฟีโรโมนประเภทย่อยอีกอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ? ของคุณคืออะไร?"
"ประเภทเสพติด"
ฟีโรโมนประเภทนี้เจียงเฉาหยางไม่เคยได้ยินมาก่อน จึงถาม "มีฤทธิ์อะไร?"
ระบบแย่งตอบ "ถ้าคนอื่นสูดรับฟีโรโมนประเภทเสพติดของเขาเข้าไปนาน ๆ จะเกิดการพึ่งพาและโหยหาอย่างรุนแรง เมื่อขาดเมื่อใด จะเกิดอาการทุกข์ทรมานคล้ายอาการขาดยา"
เจียงเฉาหยาง ผิดธรรมชาติ
ควบคุมหลัก + เสพติดเสริม การรวมกันแบบนี้มองอย่างไรก็ผิดธรรมชาติ
ควบคุมร่างกายคุณก่อน แล้วบังคับให้คุณสูดฟีโรโมนประเภทเสริมเยอะๆ ได้แล้ว คราวนี้แม้จะไม่ปล่อยฟีโรโมนอีก คุณก็ต้องอ้อนวอนให้เขาให้
นับเป็นชุดไม้ตายสุดยอด
"สมกับเป็นระดับ S" เจียงเฉาหยางอุทานด้วยความทึ่ง
หยินจู่ไม่สะทกสะท้าน ราวกับไม่เห็นเป็นของหายากเลยก็ว่าได้ รอบกายเขายังคงเปล่งรัศมีที่ตัดขาดจากทุกสิ่ง
เจียงเฉาหยางสัมผัสได้ว่าหยินจู่พูดน้อย ตั้งแต่ต้นจนจบมีสีหน้าเหมือนภูเขาน้ำแข็ง และดูเหมือนนิสัยยังค่อนข้างเย็นชา ไม่รู้ว่าเพราะเก็บตัวหรือแค่ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับผู้คน
เจียงเฉาหยางถามระบบ "ไม่ทำภารกิจจะเป็นอย่างไร? ยอมแพ้ได้ไหม?"
"ไม่ทำภารกิจก็ต้องอยู่ในโลกนี้ไปตลอดชีวิต แต่เขาเป็นตัวเอก เนื้อเรื่องจะพัฒนาตัวเองโดยอัตโนมัติ"
หมายความว่า ถ้าหยินจู่ไม่ทำภารกิจ 1v1 หนังสือเล่มนี้ก็จะดำเนินตามเส้นทางรักกลุ่มเดิม
งั้นหยินจู่ไม่ยิ่งแย่กว่าหรือ?
1v1 ย่อมดีกว่าโดนรักกลุ่มใช่ไหม?
อีกอย่าง รักกลุ่มนี่ผ่านการตรวจได้หรือ? ผู้เขียนถูกแบนหลายเล่มยังไม่เข็ดอีกหรือ?
เจียงเฉาหยางมองหยินจู่ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกสนิทสนม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้ว่าโลกนี้เป็นนวนิยายเล่มหนึ่งเหมือนกันหรือเปล่า
"คุณมีที่อยู่ไหม?" เจียงเฉาหยางถาม
หยินจู่พยักหน้า
เจียงเฉาหยางดูเวลาบนมือถือ ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว "ผมขับรถไปส่งคุณนะ เรื่องภารกิจนั่นคุณอย่าเพิ่งคิดอะไรมาก พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน"
"ไม่ต้อง"
"ไม่เป็นไร อย่าเกรงใจผมเลย ไปเถอะ" เจียงเฉาหยางโอบไหล่หยินจู่แล้วพาเขาออกจากห้องส่วนตัว
ระบบเดินตามสองคน ตาน้อยของมันกะพริบมองตามแผ่นหลังของเจียงเฉาหยาง
"เอ่อ ขอถามหน่อย คุณชื่ออะไรหรือ?"
ได้ยินคำถามของระบบ เจียงเฉาหยางหันศีรษะไปด้านข้าง แสงไฟส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้ดูมีมิติยิ่งขึ้น เขายกยิ้มและกล่าว "เจียงเฉาหยาง"
ระบบต้องสะกดเพราะรอยยิ้มที่สดใสทั้งสง่างามและอ่อนโยนนั้น
ตอนนั้นเอง ไม่ไกลออกไป มีคนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องส่วนตัว ร่างกายโยกเยกเดินเซไปมาบนทางเดิน สายตาพร่ามัว เห็นสองคนที่กำลังเดินมาทางนี้
สายตาของคนเมานั้นถูกตรึงอยู่ที่หยินจู่ทันที ดวงตาสว่างวาบขึ้นหลายส่วน
"แหม สะอึก หน้าตาดีไม่เลวนี่"
บนใบหน้าหยินจู่ไม่มีแม้แต่สีหน้ารังเกียจปรากฏ
คนเมาขัดขวางพวกเขาไว้ สายตาลามกอนาจารเป็นพิเศษ กรอกมองไปมาบนร่างของหยินจู่ "เป็นโอเมก้าใช่ไหม ฮืม?"
พูดพลางเขาก็ยื่นมือออกมา นิ้วมันเยิ้มอาบไปด้วยกลิ่นเหล้าและเจตนาที่น่าขยะแขยง เอื้อมตรงไปแตะต้องร่างกายหยินจู่
"กรี๊ด——"
ยังไม่ทันแตะถูกเสื้อผ้าแม้แต่น้อย เสียงกระดูกเคลื่อนดังขึ้นในทางเดิน ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือดของคนเมา
"ปล่อยมือ ๆ!!" คนเมาสร่างเมาไปครึ่งหนึ่งทันที เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว พยายามขัดขืน แต่มือของเจียงเฉาหยางก็แน่นเป็นปมราวกับคีมเหล็กไม่ขยับเขยื้อน
"มือไม่อยากได้แล้วหรือไง?"
เจียงเฉาหยางหัวเราะเย็นเยียบ พลิกข้อมือ ใช้ท่าจับกุมที่หมดจดฉับไว คนเมาหน้าคว่ำลงกับพื้นโดยตรง แขนถูกจับไขว้หลังและร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาน
เจียงเฉาหยางปล่อยการการกดข่ม แล้วเตะอย่างแรงบนแผ่นหลังที่โก่งขึ้นของคนเมา
เขาหันไปมองหยินจู่ที่อยู่ด้านหลัง "ไม่มีอะไรแล้ว ขยะแบบนี้ให้ผมจัดการก็พอ อย่าสนใจ..."
คำพูดของเจียงเฉาหยางหยุดกึก
ฟีโรโมนเย็นเฉียบและกดดันอย่างยิ่งแพร่กระจายออกมาจากหยินจู่เป็นศูนย์กลาง กระแสความเย็นวาบแล่นจากสันหลังของเจียงเฉาหยาง
คนเมาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ร่างกายชะงักแข็งทื่อ แม้แต่เสียงครางก็ยังติดอยู่ในลำคอ
ฟีโรโมนประเภทควบคุมนั้นส่งผลต่อจิตใจของเขาในพริบตา แววตาของคนเมากลายเป็นว่างเปล่าและเซื่องซึม ในลำคอเปล่งเสียงหอบหายใจในลำคอ
หยินจู่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีสีหน้าอะไร
วินาทีต่อมา สิ่งที่ทำให้ทั้งเจียงเฉาหยางและระบบตะลึงงันก็เกิดขึ้น
คนเมาราวกับถูกเชือกที่มองไม่เห็นบังคับอยู่ จู่ ๆ ก็คุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องที่เย็นและแข็ง
แต่นั่นยังไม่จบ
เขาเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมร่างทั้งหมด หน้าผากกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เสียงหัวกระแทกพื้นทื่อ ๆ ฟังดูทิ่มแทงหูเป็นพิเศษในทางเดิน แต่ละครั้งที่โขกศีรษะล้วนใช้แรงอย่างมาก หน้าผากของเขาบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว มีแม้กระทั่งเลือดซิบ
หยินจู่ยืนมองดูคนเมาที่โขกศีรษะกับพื้นอย่างบ้าคลั่งจากมุมสูง แววตาสีแก้วกึ่งโปร่งแสงคู่นั้น เป็นความเฉยชาไร้ชีวิตชีวาเช่นเดิม
เจียงเฉาหยางเอื้อมมือไปลูบแขนที่เย็นวาบโดยไม่รู้ตัว
เขาเห็นฟีโรโมนที่ล้อมรอบตัวคนเมา เป็นสีฟ้าอ่อน
ภาพความประทับใจที่เขามีต่อหยินจู่พังทลายสิ้น
เดิมทีรู้สึกว่าหยินจู่น่าสงสารมาก ถึงขั้นอยากปกป้องเขาด้วยซ้ำ แต่กลับถูกอีกฝ่ายพิสูจน์ด้วยการกระทำว่า——
หยินจู่ไม่ต้องการการปกป้องจากใคร ต่อให้เป็นคนต่างถิ่นก็ตาม