ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดหลงชุนก็ฟื้นขึ้นมาอย่างมึนงง
เขาลืมตามองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองอยู่ในหุบเขาร้างไร้ผู้คน ข้างกายมีกระดูกกระจัดกระจายอยู่ไม่น้อย ดูคล้ายซากศพมนุษย์
ในใจสะดุ้งเล็กน้อย เขาขยับตัว ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่าง
"อ้า เจ็บจัง..."
ใช้สองมือยันพื้น หายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง ถึงค่อยทุเลาลง
เวลานี้ ในหัวของเขามีข้อมูลมากมายผุดขึ้น ความทรงจำก่อนหน้าก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมา
"นี่ข้า... ถูกไอ้หมาหลิวจื่อเฉียงไล่ล่า ตกลงไปในหุบเขานี่เอง!"
หลงชุนพึมพำกับตัวเอง ถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำ ผิดกับท่าทางโง่งมก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
"นี่คือ..."
เขาสงบใจครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่ซากศพข้างกายอีกครั้ง หวนนึกถึงเสียงในหัวเมื่อครู่
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบหนึ่งในสมองก็เปล่งประกาย ข้อมูลอีกมากมายทะลักเข้ามาในหัว
วิชามังกรเทพ!
ตำราหมอจักรพรรดิเหลือง!
เนตรสวรรค์!
...
ข้อมูลหลากหลายประเภทอัดแน่นในสมองของเขา โดยไม่ต้องใช้เวลาซึมซับหรือแปรเปลี่ยน มันก็หลอมรวมเข้ากับจิตใจเขาแล้ว
ตอนนี้หลงชุนไม่โง่อีกแล้ว รู้ว่าตนเองพบวาสนาใหญ่ ไม่รอช้า นั่งขัดสมาธิมั่นคง เริ่มสัมผัสข้อมูลเหล่านี้ในสมอง
วิชามังกรเทพน่าจะเป็นวิชาที่ทรงพลังมาก สามารถให้เขาเข้าใจกฎการใช้ปราณฟ้าดิน เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง
ตำราหมอจักรพรรดิเหลืองยิ่งไม่ต้องพูดถึง เป็นวิชาแพทย์ตกทอดจากยุคโบราณกาล สามารถทำให้คนตายฟื้นคืนชีพ เนื้อเน่าเปื่อยกลับมามีเลือดมีหนัง แย่งชิงชีวิตจากเงามัจจุราช
ส่วนเนตรสวรรค์ เป็นพลังพิเศษที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง สามารถมองทะลุทุกสิ่งทั้งรูปธรรมและนามธรรม
ฟู่!!
หลงชุนซึมซับข้อมูลในสมองเสร็จ อดสูดหายใจเย็นวาบไม่ได้ เมื่อครู่ตกลงมาจากข้างบน เขาคงตกจนกระดูกหักไปหลายท่อน ตอนนี้แม้จะเข้าใจเคล็ดวิชาบ่มเพาะเหล่านี้แล้ว แต่บาดแผลก็ยังอยู่
"ตอนนี้ข้ากระดูกหักหลายแห่ง ขยับตัวไม่ได้ แถมไม่มีมือถือ ติดต่อพี่สาวก็ไม่ได้ ต้องฝึกวิชามังกรเทพนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
ชั่งใจแล้ว หลงชุนนั่งสมาธิทันที ฝึกตนตามเคล็ดวิชามังกรเทพในสมอง นำปราณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย
บางทีปราณในหุบเขานี้อาจจะเข้มข้นกว่าที่อื่น หลงชุนในสภาพที่ไม่มีพื้นฐานอะไรเลย เพียงใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนก็เริ่มเห็นผล
ปราณที่แผ่วเบาราวกับไม่มีจริงไหลเข้าสู่เส้นลมปราณ ค่อย ๆ ฟื้นฟูบาดแผลและกระดูกที่หัก พร้อมกับเพิ่มพละกำลังให้เขาอย่างมหาศาล
อีกครึ่งวัน หลงชุนพบว่าแผลตามร่างกายหายไปกว่าครึ่ง กระดูกหักแม้ยังไม่เชื่อมสนิท แต่อย่างน้อยก็เดินได้แล้ว
"มหัศจรรย์นัก วิชานี้คงจะยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ข้าไม่ต้องกินยาอะไรเลย อาศัยแค่การฝึกฝนก็รักษาแผลหาย ดีเกินไปแล้ว!"
เขาสูดลมหายใจลึก ลุกขึ้นยืน สายตามองไปยังกองซากกระดูกข้าง ๆ
ดูท่า คนผู้นั้นคงจะเป็นเจ้าลัทธิไร้ขั้วอะไรนั่น เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จึงมาติดอยู่ในหุบเขานี้เพียงลำพัง กลายเป็นกองกระดูกขาวโพลน
ด้วยความเคารพ หลงชุนฝังกระดูกเหล่านั้น ทำหลุมศพง่าย ๆ ปักแผ่นหินเป็นป้าย กระแทกศีรษะคำนับสามครั้ง ถือเป็นการขอบคุณผู้อาวุโสท่านนี้
"หืม?"
สายตากวาด glanced through, เขาก็เห็นว่าตรงตำแหน่งที่กองกระดูกอยู่แต่เดิม ยังมีน้ำเต้าเหลืองลูกหนึ่ง
หยิบขึ้นมาดู น้ำเต้าสีเหลืองใบนี้ภายนอกดูธรรมดา ข้างในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
คงจะเป็นของตกทอดของเจ้าลัทธิไร้ขั้ว อาจเป็นสมบัติล้ำค่า หลงชุนเก็บมันขึ้นมาทันที ตั้งใจจะกลับไปค่อยศึกษา
ใช้เวลาอีกครึ่งวัน ในที่สุดเขาก็ปีนออกจากหุบเขาได้ เวลานี้นับจากที่ตกลงมาก่อนหน้านี้ก็ผ่านไปหนึ่งวันสองคืนแล้ว ทางบ้านคงเป็นห่วงเขามาก
เขารีบลงจากภูเขา เพิ่งเข้าหมู่บ้านไป ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินสวนมา
"ไอ้บื้อชุนเองนี่ เจ้ากลับมาแล้ว!"
ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น ก็คือสวีเฉี่ยวลี่คนนั้นนั่นเอง
สวีเฉี่ยวลี่โยนอ่างล้างหน้าในมือทิ้ง ตื่นตระหนกหันซ้ายหันขวา แน่ใจว่าไม่มีคน จึงดึงหลงชุนรีบเดินไปบ้านของตน
"พี่เฉียวลี่ เป็นอะไรไป?"
กลับถึงบ้าน สวีเฉี่ยวลี่ปิดประตูรั้ว มองหลงชุนพินิจพิเคราะห์ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย
"ไอ้บื้อชุน เจ้าไปไหนมาเพิ่งกลับมา? ตาคนนั้น... หลิวจื่อเฉียงไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่ไหม?"
"เปล่า!"
"ข้าตกใจแทบตาย ตอนนั้นข้าให้เจ้าหนีเร็ว ๆ ข้าก็วิ่งลงเขาไป แต่กลับมาบ้านก็ไม่เห็นเจ้ากลับ ข้าเป็นห่วงเจ้าจะแย่!"
"พี่ เขาไม่ทันพี่ใช่ไหม?" หลงชุนยิ้มโง่ ๆ
"พี่ไม่เป็นไร ข้าวิ่งเร็ว ส่วนเจ้าน่ะ ทางบ้านร้อนใจจะแย่ เจ้าหายไปไหนมาสองวัน?"
หลงชุนเพียงบอกว่าตัวเองตกลงไปในหุบเขา สลบไป พอตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว เรื่องเจ้าลัทธิไร้ขั้วนั้น คงต้องข้ามไป
"เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนเจ้าเปลี่ยนไปหน่อยหนึ่ง!"
สวีเฉี่ยวลี่พบว่าหลงชุนดูไม่โง่งมเหมือนก่อนแล้ว
"พี่เฉียวลี่ ข้าหายดีแล้ว!"
"หายดี? หมายความว่า อาการความจำเสื่อมกับสติปัญญาบกพร่องของเจ้าหายแล้ว?"
"ใช่แล้ว เรื่องก่อน ๆ ข้าจำได้หมดแล้ว"
สวีเฉี่ยวลี่ตอนแรกก็รู้สึกทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ แต่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไปฉี่ในป่าแล้วถูกเจ้าหมอนี่เห็นหมดทั้งตัว หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันใด
ก่อนหน้านี้เขายังโง่อยู่ ก็ไม่เห็นเป็นไร แต่ตอนนี้เขาปกติแล้ว น่าอายแค่ไหนกัน! นางอยากจะมุดลงรูหนี อายจนอยากตาย!
"พี่เฉียวลี่ ข้ากลับบ้านก่อนนะ ทางบ้านคงตามหาข้าอยู่!"
หลงชุนยิ้มแผ่วบาง เตรียมตัวจากไป
"เดี๋ยวก่อน!" สวีเฉี่ยวลี่แก้มร้อนผ่าว ดวงตายั่วยวน เขินอายอย่างที่สุดมองหลงชุน
"ไอ้บื้อชุน เจ้าหายดีจริงหรือ?"
"พี่เฉียวลี่ พี่ห้าของพี่ถูกจับขังคุกใช่ไหม? ตอนนี้พี่อยู่เป็นม่ายมาปีกว่าแล้ว ข้าไม่ได้พูดผิดใช่ไหม? ข้าจำได้หมดจริง ๆ!"
"เจ้า... ตกคราวนี้ กลับหาย ดีประหลาดนักนะ!" สวีเฉี่ยวลี่กัดริมฝีปากแน่น
"ใช่ ประหลาดจริง ๆ!"
"เจ้าโง่... แล้วบนภูเขา เจ้าเห็นพี่..." สวีเฉี่ยวลี่บิดตัวไปมา พูดต่อไม่ไหว
หลงชุนขมวดคิ้ว "พี่เฉียวลี่ ตกลงพี่จะพูดอะไร?"
"ให้ตายเถอะ ไอ้บ้าเอ๊ย เจ้านี่..." สวีเฉี่ยวลี่ทำแง่งอนตีหลงชุน
หลงชุนส่ายหัว ไม่อยากฟังผู้หญิงคนนี้พูดจาไร้สาระอีก หันหลังจะเดินจากไป
"อ้อ พี่เฉียวลี่ ข้าจำได้ว่าพี่มีปัญหาเรื่องเอว ปวดบ่อยใช่ไหม?" ก่อนไป หลงชุนถาม
"ใช่ เจ้ายังจำเรื่องนี้ได้อีก?"
หลงชุนยิ้ม "ค่ำ ๆ ถ้าว่างข้าจะมาช่วยรักษาให้!"
"รักษาอะไร?" สวีเฉี่ยวลี่นึกไม่ทัน
"รักษาโรคไง หรือพี่อยากให้รักษาอะไรอีก!" หลงชุนหัวเราะ
สวีเฉี่ยวลี่อึ้งไปครู่หนึ่ง
"พี่เฉียวลี่ ข้าจะไม่พูดพล่อย ๆ วางใจเถอะ!"
"อะไร?" สวีเฉี่ยวลี่ลนลาน
"เรื่องที่พี่ฉี่น่ะ คนเราก็มีธุระปุ๊บปั๊บบ้างเป็นธรรมดา แต่พูดตรง ๆ นะ พี่ก้นขาวจั๊วะเลย!"
พูดจบ หลงชุนก็เดินออกจากบ้าน ปิดประตูใหญ่