ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยขยับขึ้นลง พร้อมเสียงกลืนน้ำลายเบาๆ ในลำคอ
เขารีบเบือนสายตาออกไปจับจ้องที่ลายไม้บานตู้เสื้อผ้า พลางสวดคาถาทำใจสงบในใจหลายรอบ กำชับตัวเองว่าอย่ามอง อย่าคิด
แต่ลวดลายฉลุนั้นอยู่แค่ตรงหน้า สายตาเขาเหมือนถูกอะไรดึงดูด เพียงสามวินาทีก็ลอยกลับไปอีก
เป้าซียงเซียงนอนตะแคงอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนท่านั้นจะไม่ค่อยสบายตัวนัก จึงพลิกกลับเป็นนอนหงาย
ท่านี้ทำให้เรือนร่างของเธอเหยียดยาวขึ้น ส่วนโค้งของหน้าอกภายใต้เสื้อผ้าสีเทาเข้มอวบอิ่มเป็นธรรมชาติ กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
ลมหายใจของหม่าซ่วยหนักขึ้นอีก
เขาเบือนสายตาอีกครั้ง จ้องไปที่กระดุมโค้ทขนแกะแคชเมียร์ตรงมุมตู้
แต่ไม่กี่วินาที เป้าซียงเซียงก็ขยับอีก
จู่ๆ เธอพลิกจากนอนหงายเป็นนอนคว่ำ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคลำหาใต้หมอนเหมือนหาอะไรสักอย่างคลำไม่เจอก็หดกลับมา หน้าซบกับหมอน คางเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอเรียวยาว
ท่านี้ทำให้ส่วนเอวเด่นชัดขึ้น เนื้อผ้าชุดลำลองรัดแน่นตรงบั้นเอวเป็นมันเงา แนวกระดูกสันหลังปรากฏเลือนรางใต้เนื้อผ้า
เค้าโครงสะโพกในท่านอนคว่ำถูกเน้นให้ตึงขึ้น เส้นโค้งกลมกลึงอิ่มเอมนั้นท่ามกลางแสงจันทร์ราวกับผลท้อที่ถูกบีบเบาๆ ทุกรูปทรงชัดเจนหมดจด