ออกจากบ้านถังถัง ต่อสายโทรศัพท์ เสียงของเป้าซียงเซียงก็ดังขึ้นจากในสายทันที “คุณหม่า ค่ำนี้ยังจะมาอีกไหม”
หม่าซ่วยสตาร์ตรถ หนีบมือถือไว้หว่างไหล่กับหู
“พี่สะใภ้ เดี๋ยวผมนี่แหละ”
......
ยี่สิบนาทีต่อมา
ตอนหม่าซ่วยจอดรถหน้าประตูรั้วบ้านพักตากอากาศ เป้าซียงเซียงมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เธอเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสีเทาเข้ม เป็นเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวผ้าฝ้ายล้วนทั้งชุด รูปแบบเรียบง่าย ทว่าเนื้อผ้านุ่มแนบลำตัว รวบช่วงเอวได้พอดิบพอดี
เมื่อครู่ที่บ้านถังถัง ถังถังและถังเฟยสาวงามขั้นเทพถึงสองนาง จนหม่าซ่วยไฟลนก้นไปหมด
ตอนนี้มาเห็นยั่วยวนเย้ายวนเสียยิ่งกว่านี้ของเป้าซียงเซียง ในใจจะทำใจให้ดีได้ยังไง
ฉับพลัน คัมภีร์ประสานสมานในสมองหม่าซ่วยเริ่มทำงาน สายตาก็ควบคุมไม่อยู่กวาดตามองไปตามรูปร่างของเป้าซียงเซียง
แต่เป้าซียงเซียงไม่ทันสังเกตผิดสังเกตของเขา เอี้ยวตัวหลีกทางหน้าประตู “คุณหม่า เชิญข้างในเร็ว”
หม่าซ่วยเดินตามข้ามสนามเข้าไปในห้องรับแขก ไออุ่นของค่าทำความร้อนพัดปะทะหน้า ทำให้เขาสงบจิตตั้งสติได้เล็กน้อย
เป้าซียงเซียงรินน้ำชาให้เขาหนึ่งถ้วยวางบนโต๊ะน้ำชาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นนั่งลงฝั่งตรงข้าม เอามือทั้งสองกอบถ้วยน้ำชา ในแววตามีแววเคร่งเครียดอยู่เล็กน้อย
“คุณหม่า คืนนี้คงลำบากคุณแล้ว”
หม่าซ่วยโบกมือ “พี่สะใภ้ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว ในเมื่อผมรับปาก จะต้องช่วยคุณจัดการเรื่องนี้ให้แล้วเสร็จแน่ ค่ำนี้คุณนอนตามปกติ ผมอยู่เฝ้าในห้องรับแขก รอเจ้าสิ่งนั้นมา ผมมีวิธีจัดการมันเอง”
เป้าซียงเซียงลังเลเล็ก คล้ายนึกอะไรขึ้นได้อีก อ้าปากจะพูด แล้วก็หยุด