ตอนที่หม่าซ่วยกว่ารถสามล้อถีบกลับถึงหมู่บ้านซวงเฟิงถุนนั้น ก็เกือบตีหนึ่งแล้ว
ประตูลานบ้านถูกซ่อมเรียบร้อย เสิ่นม่านหนี่ส่งข้อความมาบอกเขาว่ากุญแจเสียบอยู่ในซอกอิฐข้างประตู
หม่าซ่วยไขประตูเข็นรถสามล้อถีบเข้าไปในลาน ดับเครื่อง แล้วเก็บของในกระบะท้ายรถให้เรียบร้อย หิ้วถุงพลาสติกที่ใส่เงินสดกว่าหกแสนหยวนเข้าไปในบ้าน
ในบ้าน เตียงอิฐก็ถูกซ่อมแล้ว ตู้เย็นที่เพิ่งซื้อก็มาส่งถึงที่แล้ว
เขาเอากระเป๋าซุกไว้ใต้ผ้าปูที่นอนฝั่งหัวเตียง ปลดเข็มขัดมีดบินแขวนไว้บนผนัง กระบองยืดหดวางไว้ข้างหมอน
เขานั่งลงบนขอบเตียงอิฐ ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่
วันนี้ทั้งวันมันอัดแน่นเสียจริง ตั้งแต่เช้าตรู่ไปส่งปลาให้เสิ่นม่านหนี่ ไปหาหลินหยุ่นที่อำเภอในเมือง ใช้เวลาบ่ายอันบ้าคลั่งที่ร้าน ตกค่ำไปขายสมบัติหมูที่ตลาดมืด ขากลับยังมีเรื่องต่อยตี แถมยึดปืนมาได้อีกกระบอก
หม่าซ่วยล้วงปืนกระบอกนั้นออกจากกระเป๋า พลิกดูไปมาในมือหลายตลบ
ปืนรุ่น 54 สภาพเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แม็กกาซีนยังมีลูกโม่เจ็ดนัด
เขายัดปืนซุกไว้ใต้หมอน ถอดชุดลายพรางกับรองเท้าบู๊ตเดินป่า แล้วคลานเข้าไปในผ้าห่ม
เพิ่งหลับตาลง มือถือก็สั่นปุ๊ก
หยิบออกมาดู เป็นข้อความเสียงวีแชทจากเสี่ยวอวิ้น
หม่าซ่วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กดฟัง
"ซ่วยเอ๋ย ถึงบ้านหรือยัง?" น้ำเสียงอ่อนเพลีย ราวกับพูดอยู่ในผ้าห่ม
หม่าซ่วยพิมพ์ตอบกลับไปว่า ถึงแล้ว หม่าซ่วยหลับฝันดีนะครับ
เสี่ยวอวิ้นตอบกลับมาทันที หลับให้สบายเหมือนกัน พรุ่งนี้ยังมาไหม?
หม่าซ่วยคิดดู พรุ่งนี้ต้องไปรักษาโรคให้เย่ชิวเซิง ตอนบ่ายก็ไม่แน่ว่าจะมีเวลา
เขาตอบกลับไปว่า พรุ่งนี้มีธุระ ไว้วันหลังค่อยไปใหม่