หม่าซ่วยก้มมองสภาพของหลิวอีอี ใจพลันร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านพี่... ช่วยข้าด้วย..." เสียงของหลิวอีอีทั้งสั่นและอ้อนวอน
หม่าซ่วยขบกรามแน่น สูดลึกระงับไฟลามกที่พุ่งถึงลำคอ
เวลานี้หน้าถ้ำยังมีตาฟันทองนอนหายใจรวยริน ไม่ใช่ที่อันสมควร การจะทำเรื่องอย่างนั้นกับหลิวอีอี ความรู้สึกกับเมื่อครู่เปรียบกันไม่ได้เลย
แต่พิษยาของหลิวอีอีต้องอาศัยการประสานหยินหยางจึงจะคลายได้
เฮ้อ ใครใช้ให้ต้องช่วยคนเล่า...
หม่าซ่วยลังเลชั่วครู่ ก้มลงอุ้มหลิวอีอีขึ้นจากพื้น
ร่างหลิวอีอีหดตัวอยู่ในอ้อมแขน อุณหภูมิร้อนผ่าวทะลุชุดโยคะบางเบา เหมือนปุยฝ้ายติดไฟ
หม่าซ่วยเดินเข้าไปในถ้ำลึกถึงลานหินราบเรียบ ปูด้วยมอสแห้งหนาและใบไม้ร่วง นุ่มนิ่ม ราวกับมีคนตั้งใจจัดไว้
หม่าซ่วยวางหลิวอีอีลงแผ่วเบา ยังไม่ทันยืดตัว แขนเรียวสองข้างก็โอบรัดคอเขา
"ท่านพี่... ข้าทรมานเหลือเกิน..." เสียงหลิวอีอีสะอื้นพร่า เป่าริมหูเขา
ลูกกระเดือกหม่าซ่วยขยับ ฝ่ามือทาบแผ่นหลังหล่อน สัมผัสได้ถึงกระดูกสันหลังที่กระตุกน้อยๆ ผ่านชุดโยคะบางเบา