ตาฟันทองตกใจกลัวหลิวอีอีจนสุดทนแล้ว ขาทรุดลงทั้งยวง ร่างทรุดลงไปกองกับพื้น กลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นฉี่คละคลุ้งฟุ้งกระจายจากเป้ากางเกง
ริมฝีปากเขาสั่นระริก เนื้อบนใบหน้ากระตุกพลั่กๆ ดั่งแกลบที่ถูกร่อน ในแววตาความเคียดแค้นจางหายไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความหวาดกลัว
“อีอี... อีอี ข้ารู้ว่าผิดแล้ว เมื่อกี้ข้าถูกผีเจ้ากรรมสิงสู่ ข้าไม่ใช่คน ปล่อยข้าไปสักครั้งเถอะ ปล่อยข้าไปสักครั้ง!”
ตาฟันทองพยายามตะกายไปทางหลิวอีอีอยู่สองสามที แผลตรงโคนขาถลึงจนเขาถึงกับเข็ดฟันยิงเขี้ยว เลือดไหลทะลักออกมาอีกเฮือก
แต่เขากลับไม่สนใจแล้ว สองมือตะกุยพื้นมั่วไปหมด “ฉันเคยช่วยชีวิตเธอนะ ถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้เธอก็ถูกงูยักษ์นั่นกินไปแล้ว! เห็นแก่บุญคุณที่เคยช่วยชีวิต ขอให้เขาอย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรดเถอะ!”
หลิวอีอียืนอยู่ตรงริมขอบแท่นหิน นัยน์ตาไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลงใดๆ มองดูตาฟันทองร้องโหยหวนกับดิ้นพล่านอยู่บนพื้นอย่างนั้น
นางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เบนศีรษะไปทางหม่าซ่วยเล็กน้อย
หม่าซ่วยเข้าใจความหมายของนาง
เรื่องนี้ นางจะไม่เข้าไปก้าวก่ายอีก จะจัดการอย่างไร ให้เขาตัดสินใจเอาเอง
หม่าซ่วยยกเท้าที่เหยียบอยู่บนไหล่ของตาฟันทองกลับคืน แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว มองดูเงาร่างเตี้ยล่ำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดอยู่บนพื้นด้วยสายตาจากที่สูง
“อีอี เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่ง พวกเราเป็นมนุษย์ ก็ให้จัดการแบบมนุษย์เถอะ”
ตาฟันทองได้ยินดังนั้นก็ผวาจนตัวสั่น น้ำมูกน้ำตาสุมรวมกันอยู่เต็มหน้า “เสี่ยวซ่วย... เสี่ยวซ่วย เธอเป็นหลานรักของฉัน ฉันเป็นเพื่อนกับลุงรองของเธอนะ รู้ไหมตอนเธอเด็กๆ น่ะ ฉันยังเคยอุ้มเธอเลย! เธอจะฆ่าฉันไม่ได้หรอก ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย ตำรวจจะมาจับเธอนะ! ปล่อยฉันไป ฉันสาบานเลยว่าชาตินี้จะไม่ก้าวเท้าเหยียบเข้าหมู่บ้านซวงเฟิงถุนอีก ไม่หาเรื่องเธออีกเด็ดขาด!”