......
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
หม่าซ่วยและหลินหยุ่นกลับมาถึงบ้าน เพิ่งเปิดประตูก็ได้ยินเสียงบ่นของหลินชูหรานดังมาจากฝั่งห้องนั่งเล่น
“แม่ วันนี้แม่กลับดึกจัง หนูหิวจะแย่แล้ว”
หลินชูหรานกำลังนอนขดตัวอยู่ในโซฟาไถมือถือ พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้น สายตามองเลยหลินหยุ่นไปตกอยู่ที่หม่าซ่วยซึ่งเดินตามเข้ามา แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“เสี่ยวซ่วยกัว นายก็มาด้วย”
หม่าซ่วยเปลี่ยนรองเท้าแล้วกลอกตา “ชูหราน เธอทำอาหารไม่เป็นนี่นา คุณแม่เธอตอนนี้ร้านค้าขายดี ยุ่งมาก เมื่อกี้ฉันยังไปช่วยงานอยู่ตั้งนาน”
บนใบหน้าหลินหยุ่นแวบผ่านแววเขินอาย ไอ้เด็กนี่ไปช่วยงานที่ร้านที่ไหนกัน เอาแต่ช่วยงานตัวเองแท้ ๆ จนตอนนี้เดินยังไม่ค่อยสะดวกเลย
“พอเถอะ ๆ ซ่วยนั่งก่อน ฉันไปทำกับข้าวให้” หลินหยุ่นเดินไปที่ครัวเริ่มลงมือทำอาหาร
หม่าซ่วยถลกแขนเสื้อหมายจะเดินเข้าครัวไปช่วย “น้าอวิ้น ผมมาช่วย”
พึ่งถึงประตูครัวก็ถูกหลินชูหรานคว้าไว้ “เสี่ยวซ่วยกัว ให้แม่ทำไปเถอะ นายมาช่วยฉันดูหน่อย เอวฉันเพรียก ๆ จากการทำงาน”
ใจหม่าซ่วยร่วงวูบ หลินชูหรานใจกล้าจริง ๆ หลินหยุ่นอยู่บ้านแท้ ๆ ยังกล้ายั่วเขาอีก
อะไรเอวไม่สบาย เห็นชัด ๆ ว่าอยากทำให้เอวแก่ ๆ ของเขาพัง
เขาลดเสียงลง “ชูหราน แม่ของเธออยู่ด้วย อย่ามั่วสิ”
หลินชูหรานกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าใสซื่อ “ฉันแค่ให้นายช่วยดูเอวให้เอง ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย นายกลัวอะไร”