ถังเฟยหัวเราะพรืด "กลัวอะไร พี่สะใภ้ไม่กินแกหรอก ขอยืมเสื้อแกรับลมหน่อย"
พูดจบ เธอทั้งตัวก็เบียดเข้ามาในอ้อมอกหม่าซ่วย ดึงปีกเสื้อขนเป็ดทั้งสองข้างมาโอบ แล้วคลุมตัวเองไว้ ซุกหน้าลงบนอกเขา
"อูย ตรงนี้ดีจัง อบอุ่น"
หม่าซ่วยก้มหน้ามอง หน้าเขาดำคล้ำทันที
นี่เรียกว่ารับลมได้ยังไง นี่มันซุกเข้ามาในอ้อมแขนกันชัด ๆ
ด้านนอกหม่าซ่วยสวมเสื้อขนเป็ด พอดึงซิปลง ด้านในก็มีเพียงเสื้อยืดแขนสั้นสีเทาตัวเดียว
หน้าถังเฟยแนบอยู่กับอก ลมหายใจอุ่น ๆ ที่พ่นออกมาทะลุผ่านเสื้อยืดเนื้อบาง กระทบลงบนผิวหนัง จนคันยุบยิบ จนรู้สึกเสียวซ่าน
ที่หนักกว่านั้นคือ ร่างของถังเฟยแนบชิดเข้ามาทั้งตัว
ไหล่เธอพิงอยู่บนอกหม่าซ่วย เอวเธอแนบอยู่กับลำตัว ขาเธอก็ชิดกับขาเขา
แม้จะมีเสื้อขนเป็ดและเลกกิ้งกั้นไว้ แต่สัมผัสอันนุ่มนิ่ม อุ่นร้อน และยืดหยุ่นนั้นก็ส่งผ่านมาอย่างกระจ่างชัดเจน
หัวหม่าซ่วยเกิดเสียงอื้ออึง วิชาประสานสมานภายในกายเริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่ง
พลังปราณพวยพุ่งออกจากตันเถียน ไหลเชี่ยวกรากเข้าไปในเส้นลมปราณ เผาผลาญจนทั่วร่างของเขารุ่มร้อน จนลำคอแห้งผาก
มือทั้งสองข้างจับแฮนด์รถไว้แน่น ข้อนิ้วมือขาวซีด ดวงตาเพ่งมองไปยังทางด้านหน้าแน่วแน่ ไม่กล้าก้มลงมามองถังเฟย
"พี่สะใภ้ นี่มัน......มันไม่เหมาะสมนะ......"
"มีอะไรไม่เหมาะสม?" เสียงของถังเฟยลอดออกมาจากอกเขา เจือแววหัวเราะ "ก็ไม่มีใครเห็นสักหน่อย"
"แต่......"
"แต่อะไรล่ะ? พี่สะใภ้หนาว ขอยืมเสื้อน้องรับลมหน่อยเป็นไรมาก? นายลูกผู้ชายโต ๆ ยังจะกลัวพี่สะใภ้ทำมิดีมิร้ายเอาเหรอ?"
หม่าซ่วยอ้าปากค้าง แต่ก็ต้องหุบลง
ที่ถังเฟยพูดก็มีเหตุผล เธอหนาว เสื้อผ้าตัวเองก็อุ่น ให้เธอยืมรับลม ก็ไม่เห็นมีอะไรหนักหนา
แต่ปัญหาก็คือ วิธีการรับลมของเธอนี่มัน......เกินไปหน่อย
รถสามล้อถีบแล่นไปตามทางชนบทที่ขรุขระ ร่างสองร่างเบียดใกลชิดกันมากขึ้นตามจังหวะกระเทือน จังหวะหนึ่งมือของถังเฟยไม่รู้ว่าเล็ดลอดออกมาจากในเสื้อขนเป็ดตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วโอบรอบเอวเขาไว้