หม่าซ่วยฝังเข็มไปพลางส่ายหัว "วันนี้เรื่องใหญ่ไม่มีหรอก ก็แค่ต้องเข้าเมืองหน่อย ไปตรวจซ้ำให้คนไข้น่ะ"
หานต้าเฉิงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ถูมือเข้าหากัน "ดีเลย น้องชาย วันนี้พี่สะใภ้แกจะเข้าเมือง น้องสาวนางเปิดสตูดิโอโยคะในเมือง เพิ่งเปิดใหม่ สองวันนี้งานยุ่งหน่อย พี่เองร่างกายก็ดีขึ้นแล้ว พี่สะใภ้แกเลยจะเข้าเมืองไปช่วยสองวัน ส่วนทางพี่น่ะ คดีทีมตัดไข่ยุ่งจนหัวหมุน ไปไหนไม่ได้เลยจริง ๆ รบกวนน้องหน่อย ช่วยพี่พาพี่สะใภ้ติดรถเข้าเมืองเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม"
หม่าซ่วยฟังคำนี้ ใจก็หวั่นไหวขึ้นมาทันที
ถังเฟยจะนั่งรถสามล้อถีบของตัวเองเข้าเมือง
ภาพที่ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสไหมพรม ภาพที่ใส่ชุดอยู่บ้านเดินออกจากประตู ฉายผ่านสมองเป็นฉาก ๆ
โดยเฉพาะครั้งก่อนตอนไปกินข้าวบ้านหานต้าเฉิง นางสวมเดรสไหมพรมสีแดงเปลือกองุ่น อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหาร ดวงตาหงส์เรียวคู่นั้นแวววาวระยับ แววตาชื้นเยิ้ม เหมือนเยื่อใยยืดเหนี่ยว
หม่าซ่วยกลืนน้ำลาย แต่ใบหน้าแสดงสีเรียบเฉย ตบอกพลางว่า "ได้สิ พี่หาน ผมจะเข้าเมืองพอดี วางใจเถอะ เดี๋ยวไปส่งพี่สะใภ้ถึงที่อย่างปลอดภัยแน่"
หานต้าเฉิงดีใจล้นพ้น "น้องเอ๋ย เจ้าเป็นผู้มีบุญคุณของพี่จริง ๆ พี่สะใภ้แกกำลังเก็บของอยู่ แกไปรับนางที่บ้านได้เลย ทางพี่เองต้องไปหมู่บ้านฉือลาจื่ออีกสักหน่อย ญาติของสองคนที่ถูกตอนยังรออยู่ที่สถานีน่ะ"