ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลิวซูเฟินยกถังปลาเดินจากไปก่อน
หม่าซ่วยยืนอยู่ริมแม่น้ำ มองแผ่นหลังของหลิวซูเฟินที่เลือนหายไปในหมอกยามเช้า มุมปากยังแขวนรอยยิ้มอาบอิ่มอยู่บ้าง
เขาถูมือสองข้าง ก่อนยกถังน้ำเดินไปที่ริมตลิ่ง ก้มตัวจุ่มถังลงในแม่น้ำ ตักน้ำขึ้นมาครึ่งถัง
น้ำในแม่น้ำฤดูหนาวเย็นเฉียบถึงกระดูก แต่สำหรับร่างที่แข็งแกร่งของเขาเวลานี้ มันไม่นับเป็นอะไรเลย
หม่าซ่วยถอดรองเท้าถุงเท้า พับขากางเกงขึ้น เหยียบลงในน้ำด้วยเท้าเปล่า แม้แต่สะท้านก็ไม่มี
การกระจายตัวของฝูงปลาในแม่น้ำหานชง เขาคลำจนคุ้นเคยนานแล้ว
ใต้ก้อนหินก้อนไหนหลบซ่อนปลาหลี่ ใต้กอสาหร่ายกลุ่มไหนหมอบปลาจี้อวี่ ช่วงโค้งน้ำตอนไหนปลาซีหลินกุยชอบว่ายรวมฝูงผ่าน เขารู้อยู่แก่ใจกระจ่างแจ๋ง
หลังจากทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกชี่ขั้นหนึ่ง ขอบเขตสัมผัสจิตวิญญาณก็ขยายวงกว้างขึ้นไม่น้อย ความเคลื่อนไหวใต้ท้องน้ำนั้น แม้อยู่ลึกลงไปสองเมตรก็ยังรับรู้ได้ถนัดชัดเจน
หม่าซ่วยก้มตัวยื่นมือลงไปในน้ำ กางนิ้วทั้งห้า พลังปราณซึมซ่านผ่านปลายนิ้วสู่สายน้ำ ราวกับร่างแหไร้รูปลักษณ์แผ่ขยายออก
ฝูงปลาใต้ท้องน้ำเหมือนถูกอะไรบางอย่างรบกวน ร่างซึ่งเดิมว่ายเลื่อยเฉื่อยพลันตื่นตระหนก แตกหนีไปคนละทิศละทาง
หม่าซ่วยไม่สนใจตามล่าพวกปลาตัวเล็กที่หนีไม่เลือกทาง สัมผัสจิตวิญญาณล็อกเป้าไปยังทิศหนึ่ง
บริเวณน้ำลึกที่อยู่ไม่ไกล ร่างสีเขียวคล้ำหลายตัวกำลังคืบคลานไปช้า ๆ แนบแน่นกับซอกหินใต้ท้องน้ำ
ปลาซีหลินกุย
หม่าซ่วยย่องเข้าหาอย่างเงียบงัน รอให้ระยะใกล้เพียงพอ มือขวาพุ่งลงน้ำราวกับสายฟ้า นิ้วทั้งห้ากระชากเข้าเกี่ยวหลังเหงือกปลาซีหลินกุยตัวหนึ่งไว้อย่างแม่นยำ
ปลาตัวนั้นดิ้นรนอย่างรุนแรง หางสะบัดละอองน้ำกระจาย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็หลุดพ้นจากมือซึ่งแน่นหนาราวคีมเหล็กคีบนั้นไม่ได้
หม่าซ่วยยกมันพ้นผิวน้ำ ใต้แสงแดด แผ่นหลังสีเขียวคล้ำและท้องสีขาวเงินที่บรรจบกันเป็นเขตแดน สะท้อนแสงรุ้งพรายระยับ เกล็ดละเอียดเรียบแน่น ราวกับถูกฝังเรียงเป็นชั้นอัญมณีธรรมชาติ