ตอนเด็กๆ หม่าซ่วยถูกแม่พาไปเล่นบ้านคุณหลินหยุ่นบ่อยๆ
หลินหยุ่นดีกับเขาไม่ธรรมดา ซื้อขนม ซื้อของเล่น ซื้อเสื้อผ้าให้ แม่แท้ๆ ยังไม่สนิทขนาดนี้เลย
เรื่องที่ตอกตรึงความทรงจำเขาสุดๆ คือ หลินหยุ่นชอบให้เขานวดเท้าเหลือเกิน
ตอนนั้นเขาอายุราวๆ เจ็ดแปดขวบ หลินหยุ่นเพิ่งเข้าวัยยี่สิบต้นๆ หม่าซ่วยไปทีไร หลินหยุ่นก็จะนั่งบนโซฟา วางขาสองข้างพาดบนเข่าเขาแล้วพูดยิ้มๆ ว่า "ซ่วยเอ๋ย มานวดเท้าให้ป้าหยุ่นหน่อย ป้าเดินมาทั้งวันจะตายแล้ว"
เขาก็นั่งนวดให้หลินหยุ่นอย่างว่าง่าย
สองมือเล็กๆ นวดไปทั่วเท้าของเธอ จากปลายนิ้วเท้าลงไปถึงกลางฝ่าเท้า จากกลางฝ่าเท้าขึ้นไปถึงข้อเท้า
หลินหยุ่นก็จะพิงโซฟา หลับตาพริ้ม ครางกระเส่าเสียงสบายตัวลอดจากริมฝีปาก
"ซ่วยนวดได้ถูกใจจริงๆ สู้ช่างร้านนวดข้างนอกได้เลย"
ตอนนั้นหม่าซ่วยไม่ประสาอะไร รู้แค่ว่าเท้าคุณป้าหยุ่นสวย ขาวเนียน ปลายนิ้วราวกับไข่มุกเม็ดแล้วเม็ดเล่า ลูบแล้วลื่นมือดีเหลือเกิน
พอโตแล้วไปบ้านหลินหยุ่นอีกที เธอก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องให้นวดเท้าอีก
อาจเพราะเห็นว่าเด็กโตแล้ว มันไม่เหมาะแล้วก็ได้นะ
แต่ตอนนี้ หลินหยุ่นในวัยเลยสี่สิบมายืนอยู่ตรงหน้า ใส่ชุดทำงานและถุงน่องสีดำ เรียวขายาวของเธอพร่างพราวอยู่ตรงหน้าอย่างนั้น
ความทรงจำวัยเด็กไหลบ่าราวกับคลื่นในสมุทรคลั่ง ควบรวมกับการทำงานอย่างบ้าระห่ำของวิชาประสานสมานภายในร่าง เผาหม่าซ่วยปากแห้งคอแห้ง
"ซ่วย?"
เสียงของหลินหยุ่นขัดจังหวะความคิดหม่าซ่วย
เธอเบิกดวงตาคู่สวย จ้องมองเด็กหนุ่มตรงประตูอย่างพินิจพิเคราะห์
เสื้อหนาวปะชุน เสื้อกันหนาวสีหม่นฝุ่น รองเท้าเจี่ยฟ่างจอมเปื้อนโคลน บ่าแบกกระสอบป่านขาดคร่ำมือหนึ่ง อีกมือหิ้วของที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันพะรุงพะรัง
โทรม
สิ้นท่า