หลิวเต๋อฝูฟังแล้วแทบจะร้องไห้
“ที่ปรึกษาหม่า ผมจะไปทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้นได้ยังไง ยิ่งกว่านั้นผมเป็นคนมีเมียแล้วนะ ถึงเมียจะหนักแปดสิบกว่ากิโล แต่ยังไงก็เป็นผู้หญิง ดีกว่าแม่หมูตั้งเยอะ ต่อให้ฟ้าผ่ากลางหัวก็ไม่มีทางทำแบบนั้นกับแม่หมูหรอก”
โจวเต๋อเม่าก็รีบช่วยเสริมทันที “ใช่เลย ที่ปรึกษาหม่า พวกเราในหมู่บ้านรู้จักเต๋อฝูดี ถึงเมียเขาจะอ้วน แต่สองคนก็รักใคร่กลมเกลียวกันดี เพื่อนบ้านบอกว่าได้ยินเสียงบ้านเขาเอะอะตึงตังเป็นประจำ รับประกันเลยว่าไม่มีทางไปลงแม่หมูแน่ ส่วนเต๋อกุ้ยนั่นโสดมานาน สถานการณ์มันต่างกัน...”
คนอื่นๆ ได้ฟังก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง
ก็นะ อย่างน้อยก็เป็นผู้หญิง ยังดีกว่าแม่หมูอยู่ดี
หม่าซ่วยจึงพูดกับหลิวเต๋อฝูโดยตรง
“พี่ชายของแกตายไปแล้ว ตายอยู่ในคอกหมู ถูกหมูกัดตาย ความจริงข้อนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนสิ่งที่เขาทำตอนมีชีวิตอยู่ มันก็เป็นเรื่องตอนมีชีวิต ในทางกฎหมาย คนตายแล้ว ความผิดทางอาญาก็หมดไป ตำรวจก็จะไม่ตามรื้อเรื่อง”
“ขอแค่แกอย่าเที่ยวพูดพล่ามไปทั่ว ชื่อเสียงของพี่ชายแกก็ยังรักษาไว้ได้”
หลิวเต๋อฝูรีบผงกหัวไม่หยุด “ผมรู้ครับ ผมรู้”
หม่าซ่วยหันไปมองฉินกังและจูหว่าน
“เจ้าหน้าที่ฉิน เจ้าหน้าที่จู คดีนี้ผมว่าจัดการแบบนี้ก่อน สัตว์เกิดคลั่งทำร้ายคน กัดคนตาย ข้อสรุปนี้ฟังขึ้น เบื้องบนก็ยอมรับได้ ส่วนเรื่องอื่น...”