หม่าซ่วยอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
เขามีชีวิตมายี่สิบห้าปี ถูกผู้หญิงแซวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ถูกผู้หญิงในกางเกงโยคะสีชมพูแซวต่อหน้าคนเต็มบ้านแบบนี้ เพิ่งจะเป็นครั้งแรก
หม่าซ่วยสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดไฟลามกที่พลุ่งขึ้นมาถึงลำคอให้สงบลง ปล่อยขาของรั่วหนาน ลุกขึ้น ถอยหลังไปครึ่งก้าว "พี่รั่วหนาน ท่านี้ถือว่าใช้ได้แล้ว อีกเซ็ตเดียวก็พักได้ครับ"
รั่วหนานนอนอยู่บนเสื่อโยคะ เงยหน้ามองเขา มุมปากยิ้มกริ่ม "อาจารย์ซ่วย ขอบคุณนะคะ"
หม่าซ่วยกระแอมสองที หันหลังกลับ
พอกลับตัว ก็ประสานเข้ากับดวงตาหงส์เรียวของถังเฟยพอดี
หล่อนยืนอยู่อีกฟากของห้องเรียน มองเขาจากกระจก กอดอก มุมปากยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาเจือรอยขบขันเล็กน้อย ราวกับมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
หัวใจหม่าซ่วยร่วงตุ๊บลงไป รีบสาวเท้ากลับไปที่มุมห้อง ทำทีไปจัดเสื่อโยคะตรงมุมห้อง ไม่กล้าเงยหน้ามองใครอีก
คาบเรียนในห้องยังดำเนินต่อไป ถังถังเรียกเขาอีกหลายครั้ง ให้เขาไปช่วยผู้เรียนคนอื่นจัดท่า
หม่าซ่วยฝืนใจเดินเข้าไป แต่ละครั้งคอยระวังสายตาตัวเองสุดตัว ไม่มองไปยังจุดที่ไม่ควรดู แต่ชุดโยคะพวกนั้นรัดรูปเสียจนจะดูไม่ดู ก็เห็นชัดแจ๋วไปหมด
ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ ไอ้เจ้าโยคะนี่มันมักจะต้องยืดขา
ยืดแยกแนวนอน ยืดแยกแนวตั้ง ยืดแยกตะแคง
ตอนหม่าซ่วยเข้าไปช่วย ทุกทีก็ดันไปเบียดอยู่ตรงจุดกึ่งกลาง
ตรงนั้น...เป็นที่ผู้ชายจะดูได้เหรอ?