หม่าซ่วยก้มหน้ามองปึกผลตรวจ
โรงพยาบาลประจำอำเภอตงหนิง ตรวจการทำงานของไต ตรวจปัสสาวะ ค่าครีอะตินินในเลือด ค่าไนโตรเจนจากยูเรีย ข้อมูลตัวเลขกับลูกศรมากมายก่ายกอง
หมอนี้คงไม่เชื่อผลตรวจจากอนามัยในอำเภอเลยอุตส่าห์เดินทางมาโรงพยาบาลประจำอำเภอด้วยตัวเอง
ลูกศรชี้ขึ้นแน่นจนแทบจะเต็มทั้งหน้ากระดาษ
ค่าครีอะตินินในเลือด: 682 μmol/L
ค่าปกติอยู่ที่ 44 ถึง 104
เกินมาตรฐานมา 6 เท่ากว่า ๆ
อัตราการกรองของไต: 12 มล./นาที
ค่าปกติอยู่ที่ 90 ถึง 120
เข้าขั้นยูรีเมียระยะสุดท้ายแล้ว เหลืออีกแค่ก้าวเดียวก็ต้องฟอกไต
แค่ตรวจเจอก็ตกใจจนหน้าเสียขนาดนี้ หม่าซ่วยฟันธงว่าหานต้าเฉิงเป็นคนกลัวตายแน่ ๆ เลยใจชื้นขึ้นมา
"หัวหน้าหาน ผมบอกแล้วไง โรคของคุณมันออกมาบนหน้าน่ะ"
ริมฝีปากของหานต้าเฉิงสั่นระริก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามหม่าซ่วย เก้าอี้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแทบจะรับน้ำหนักตัวเขาไม่ไหว
เขายันมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ ตัวโน้มไปข้างหน้า สองตาจ้องเขม็งไปที่หม่าซ่วย
"แกบอกว่าแกรักษาฉันได้? จริงหรือหลอกกันแน่? ฉันสืบประวัติแกแล้วนะ แกสอบเข้าชิงหัวได้เมื่อก่อน เรียนวิศวกรรมชีวการแพทย์ ไม่ใช่หมอมืออาชีพ ปีที่แล้วกลายเป็นคนสติไม่ดี ใช้ชีวิตมึน ๆ อยู่ในหมู่บ้านปีนึง ตอนนี้แกอยู่ ๆ ก็มาบอกฉันว่าแกรักษายูรีเมียได้? หม่าซ่วย แกอย่ามาตบตาฉันนะ"
หานต้าเฉิงก็ไม่ใช่คนโง่ ยูรีเมียมันรักษายากแค่ไหน เขารู้ดีแก่ใจ
ถึงหม่าซ่วยจะเรียนวิศวกรรมชีวการแพทย์จากมหาวิทยาลัยชิงหัว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรักษายูรีเมียได้