บันไดไม่ยาวนัก แค่สิบกว่าขั้น
ทว่าสิบกว่าขั้นนี้ สองคนเดินด้วยความยากลำบากยิ่ง
ทุกย่างก้าว ร่างของถังเฟยจะสั่นไหวเล็กน้อย ทุกครั้งที่สั่นไหว ร่างของนางก็จะแนบชิดกับหม่าซ่วยมากขึ้น
กว่าจะขึ้นมาถึงชั้นสองได้ ทั้งคู่ต่างแอบถอนหายใจยาว
ถังเฟยผลักประตูบานที่อยู่สุดทางเดิน หลีกตัวให้หม่าซ่วยเข้าไป
ห้องนอนไม่ใหญ่ มีเตียงขนาดหนึ่งเมตรแปด ปูผ้าปูที่นอนและผ้าห่มสีม่วงอ่อน ข้างหมอนมีตุ๊กตาขนฟู เป็นกระต่ายสีชมพู
บนโต๊ะหัวเตียงมีโคมไฟตั้งโต๊ะ โป๊ะเป็นสีขาวนวล เมื่อเปิดสวิตช์ แสงอุ่นสีเหลืองจะสาดส่องไปทั่วห้อง
ตำแหน่งริมหน้าต่างเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง บนนั้นเต็มไปด้วยขวดกระปุก เครื่องสำอาง สกินแคร์ น้ำหอม เรียงเป็นระเบียบหลายแถว
ม่านหน้าต่างเป็นสีม่วงเข้ม รูดเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ไฟถนนนอกหน้าต่างส่องลอดกระจกเข้ามา ทอดเงาจางๆ นุ่มนวลบนพื้น
ในอากาศมีกลิ่นหอมจางๆ ลอยอยู่ แต่หม่าซ่วยกลับขมวดคิ้ว
หลังจากที่เขาถอดร่างเปลี่ยนกระดูก จมูกก็ไม่ธรรมดาทั่วไป ไวพอๆ กับสุนัขตำรวจ
กลิ่นหอมในห้องนี้ เหมือนกับกลิ่นตัวของถังเฟยไม่มีผิดเพี้ยน แต่กลับไม่มีกลิ่นผู้ชายของหานต้าเฉิงเลย
นี่บอกอะไร?
บอกว่าหานต้าเฉิงกับถังเฟยปกติแล้วแยกห้องกันนอน
ถังเฟยเดินไปที่เตียง นั่งลง มือทั้งสองข้างค้ำขอบเตียงไว้ เงยหน้าขึ้นมองหม่าซ่วย
คอเสื้อของชุดเดรสถักเพราะท่านั่งจึงเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวผ่องและหัวไหล่
ใบหน้านางแดงระเรื่อ เรียวปากแดงและชุ่มชื้นกว่าเวลาปกติ เผยอออกเล็กน้อย แลเห็นฟันขาวสะอาดด้านใน